http://damghan.blogfa.com/ دامغانdamghan damqan fa blogfa.com Mon, 12 Oct 2009 07:50:21 GMT http://damghan.blogfa.com/post-517.aspx <P dir=rtl>اسامي خبرنگاران مدعو مراسم امضاي قرارداد طرح شيرين سازي فازهاي 6،7 و8 پارس جنوبي :</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>1.   خبرگزاري ايلنا : خانم زهرا علي اكبري</P> <P dir=rtl>2.   خبرگزاري ايسنا: خانم حميده صداقت</P> <P dir=rtl>3.   خبرگزاري مهر : آقاي محمدعلي زمانخاني</P> <P dir=rtl>4.   خبرگزاري شانا :خانم مرضيه وثوقيان، آقاي حسن حسيني، آقاي وحيد موسوي</P> <P dir=rtl>5.   ملي نفت : آقاي سعيداميني ،آقاي بازگشا </P> <P dir=rtl>6.   شبكه خبر : كاظم گروسي، </P> <P dir=rtl>7.   خبرگزاري فارس: آقاي محمدي، آقاي سيف الهي</P> <P dir=rtl>8.   سايت ايران اويل اند گس :خانم محمد علي</P> <P dir=rtl>9.   شبكه جام جم :عزيزه شاهرخ زاده، علي علي وردي، حامد توحيدي</P> <P dir=rtl>10.                     شبكه پرس تي وي : آقاي شروين اسماعيلي، آقاي محمدرضا كجوري ، آقاي سياوش پورجعفري</P> <P dir=rtl>11.                     باشگاه خبرنگاران جوان : خانم معصومه سليماني پور ، آقاي حميد كيايي</P> <P dir=rtl>12.                     واحد مركزي خبر : علي رجبي و گروه </P> <P dir=rtl>13.                     هفته نامه مشعل : آقاي محمد رضا نفري </P> <P dir=rtl>14.                     خبرگزاري ايرنا :آقاي غلامحسين احمدي </P> <P dir=rtl> </P> Mon, 12 Oct 2009 07:50:21 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=damghan&postid=517 damghan http://damghan.blogfa.com/post-517.aspx http://damghan.blogfa.com/post-516.aspx <P dir=rtl> </P> <DIV id=post> <P> <P style="TEXT-ALIGN: center"><SPAN style="FONT-FAMILY: Tahoma"><SPAN id=ctl00_ContentPlaceHolder1_GridView1_ctl08_Label1></SPAN></SPAN></P> <P style="TEXT-ALIGN: justify"><SPAN style="FONT-FAMILY: Tahoma"></SPAN></P> <P style="TEXT-ALIGN: justify"><SPAN style="FONT-FAMILY: Tahoma"><SPAN>در مورد محقق شدن این وعده ها شما قضاوت کنید :</SPAN></SPAN></P> <P style="TEXT-ALIGN: justify"><SPAN style="FONT-FAMILY: Tahoma"><SPAN id=ctl00_ContentPlaceHolder1_GridView1_ctl08_Label1>1- ما ایده ای را که دنبال می کنیم، شهرهای تخصصی است. این شدنی است. الان مشکل مسکن و اشتغال داریم... در حوزه اجرا شهرهای تخصصی شدنی است. </SPAN></SPAN></P> <P style="TEXT-ALIGN: justify"><SPAN style="FONT-FAMILY: Tahoma"><SPAN id=ctl00_ContentPlaceHolder1_GridView1_ctl08_Label1>2- معتقد به تمرکز زدایی از تهران هستیم. </SPAN></SPAN></P> <P style="TEXT-ALIGN: justify"><SPAN style="FONT-FAMILY: Tahoma"><SPAN id=ctl00_ContentPlaceHolder1_GridView1_ctl08_Label1>3- الان می پرسند چرا رفتی در کاخ ها نشستی. می گویند آبروی نظام است. از کجای اسلام این را استخراج کرده اید از کجای خواست مردم این را استخراج کردید. </SPAN></SPAN></P> <P style="TEXT-ALIGN: justify"><SPAN style="FONT-FAMILY: Tahoma"><SPAN id=ctl00_ContentPlaceHolder1_GridView1_ctl08_Label1>4- دولت در عرصه فرهنگ باید حامی و هدایت گر باشد... دولت باید از معیشت هنرمندان حمایت کند و آنها بتوانند آزادانه حرفشان را بزنند. این شدنی است... در این عرصه سرمایه گذاری کردن هیچ ضرری ندارد. </SPAN></SPAN></P> <P style="TEXT-ALIGN: justify"><SPAN style="FONT-FAMILY: Tahoma"><SPAN id=ctl00_ContentPlaceHolder1_GridView1_ctl08_Label1>5- آموزش عالی باید جهتش را عوض کند و موجودی علمی کشور را باور کند. </SPAN></SPAN></P> <P style="TEXT-ALIGN: justify"><SPAN style="FONT-FAMILY: Tahoma"><SPAN id=ctl00_ContentPlaceHolder1_GridView1_ctl08_Label1>6- دانشگاهی که از فعالیت سیاسی خالی باشد، از ماموریت خود دور افتاده است... دانشگاه باید سئوال کند که آقای مدیر چرا در فضای عمومی کشور بی اعتمادی است... این می شود کار سیاسی پایه ای. </SPAN></SPAN></P> <P style="TEXT-ALIGN: justify"><SPAN style="FONT-FAMILY: Tahoma"><SPAN id=ctl00_ContentPlaceHolder1_GridView1_ctl08_Label1>7- تفکیک جنسیتی ظلم به زنان است... شایسته سالاری در دولت خواهد بود. </SPAN></SPAN></P> <P style="TEXT-ALIGN: justify"><SPAN style="FONT-FAMILY: Tahoma"><SPAN id=ctl00_ContentPlaceHolder1_GridView1_ctl08_Label1>8- بیش از ۴۰ درصد تردد در تهران از ماشین های دولتی است... روزانه ۴ میلیون لیتر بنزین در تهران مصرف می شود... دولت باید از خودش شروع کند... سازمان چای باید در شمال باشد. تاسیسات نفتی در جنوب. مس در کرمان باشد. اما اینجا است. </SPAN></SPAN></P> <P style="TEXT-ALIGN: justify"><SPAN style="FONT-FAMILY: Tahoma"><SPAN id=ctl00_ContentPlaceHolder1_GridView1_ctl08_Label1>9- ما هیات دولت داریم اما اینها جزایر متفرقه اند... وزیر باید خود را در قالب دولت ببیند... باید یک همگرایی بین اعضای دولت باشد. </SPAN></SPAN></P> <P style="TEXT-ALIGN: justify"><SPAN style="FONT-FAMILY: Tahoma"><SPAN id=ctl00_ContentPlaceHolder1_GridView1_ctl08_Label1>10- در کارخانجاتی که دست دولت است، ما مشکل بهره وری داریم. </SPAN></SPAN></P> <P style="TEXT-ALIGN: justify"><SPAN style="FONT-FAMILY: Tahoma"><SPAN id=ctl00_ContentPlaceHolder1_GridView1_ctl08_Label1>11- سیاست خارجی تامین امنیت ملی و منافع ملی است. این ماموریت سفرای ما است... سیاست خارجی ما الان منفعل است. یک فشار کوچولو، آگراندیسمان بزرگنمایی می شود و به مردم منتقل می شود. </SPAN></SPAN></P> <P style="TEXT-ALIGN: justify"><SPAN style="FONT-FAMILY: Tahoma"><SPAN id=ctl00_ContentPlaceHolder1_GridView1_ctl08_Label1>12- در شرایطی که یکی از کشورهای آمریکای جنوبی علیه کشور ما پرونده سازی می کرد و همزمان وزارت خارجه از ایران دفاع می کرد، یک وزارتخانه اقتصادی رفت و با آن کشور قرارداد یک میلیون دلاری بست. باید گفت نمی خرم. به چه دلیل هم علیه ما قطعنامه صادر می کنند و هم با ما قرارداد می بندند. </SPAN></SPAN></P> <P style="TEXT-ALIGN: justify"><SPAN style="FONT-FAMILY: Tahoma"><SPAN id=ctl00_ContentPlaceHolder1_GridView1_ctl08_Label1>13- در سه ماه اول تشکیل دولت فضای عمومی کشور عوض خواهد شد. فضای کار و تلاش برای اعتماد از دست رفته بازیابی خواهد شد. </SPAN></SPAN></P> <P style="TEXT-ALIGN: justify"><SPAN style="FONT-FAMILY: Tahoma"><SPAN id=ctl00_ContentPlaceHolder1_GridView1_ctl08_Label1>14- در یک سال پس از تشکیل دولت حتی سیاست های اقتصادی خود را نشان خواهد داد. </SPAN></SPAN></P> <P style="TEXT-ALIGN: justify"><SPAN style="FONT-FAMILY: Tahoma"><SPAN id=ctl00_ContentPlaceHolder1_GridView1_ctl08_Label1>15- کاهش هزینه مسکن وظیفه دولت است. ما برنامه ای برای آن داریم. </SPAN></SPAN></P> <P style="TEXT-ALIGN: justify"><SPAN style="FONT-FAMILY: Tahoma"><SPAN id=ctl00_ContentPlaceHolder1_GridView1_ctl08_Label1>16- در بحث دانشجویان اتفاق مهمی خواهد افتاد... هزینه تحصیل به شدت کاهش پیدا می کند. </SPAN></SPAN></P> <P style="TEXT-ALIGN: justify"><SPAN style="FONT-FAMILY: Tahoma"><SPAN id=ctl00_ContentPlaceHolder1_GridView1_ctl08_Label1>17- از محل صرفه جویی شرکت های دولتی، آموزش و پرورش تامین خواهد شد... حتما این کار واگذاری آموزش و پرورش به شهرداری طبق برنامه سوم توسعه را می کنم، در همه کشور. </SPAN></SPAN></P> <P style="TEXT-ALIGN: justify"><SPAN style="FONT-FAMILY: Tahoma"><SPAN id=ctl00_ContentPlaceHolder1_GridView1_ctl08_Label1>18- انتقاد یک موهبت الهی است. یک مدیری که نشنود مدیر نیست. منتقدین صد تا حرف می زنند. حتی اگر یکی از آنها مفید باشد، می ارزد که تمام آن صد حرف را گوش کنی. در کشور ما این گونه است که از صد حرف ۴۰ یا ۶۰ حرف آن به دردبخور است. این در دنیا خیلی زیاد است. این بزرگترین سرمایه یک کشور است. اگر کسی فکر کند که عقل کل است این نشان می دهد که هیچی نیست... دولت باید بشنود. بشنود، فرهنگ نقد ایجاد می شود... ما باید بپذیریم که یک خانواده ایم... اگر این احساس را در خود زنده نگه داریم آن وقت اگر یک ایرانی دیگر، چیزی بگوید، دیگر ناراحت نمی شویم. </SPAN></SPAN></P> <P style="TEXT-ALIGN: justify"><SPAN style="FONT-FAMILY: Tahoma"><SPAN id=ctl00_ContentPlaceHolder1_GridView1_ctl08_Label1>19- مردم نوسان تغییر قیمت نفت را در زندگی خود باید ببینند. نفت می شود ۸ دلار زندگی همان است که بود. می شود ۵۰ دلار باز همان است. این شدنی است. </SPAN></SPAN></P> <P style="TEXT-ALIGN: justify"><SPAN style="FONT-FAMILY: Tahoma"><SPAN id=ctl00_ContentPlaceHolder1_GridView1_ctl08_Label1>20- واقعا مشکل مملکت ما، مشکل موی بچه های ما است بچه ها می خواهند هر جور موی خود را بگذارند. به من و تو چه ربطی دارد. مردم سلایق گوناگون دارند... شان دولت این است شان مردم این است آیا مشکل مردم این است که فلان دختر، فلان لباس را بپوشد. </SPAN></SPAN></P> <P style="TEXT-ALIGN: justify"><SPAN style="FONT-FAMILY: Tahoma"><SPAN id=ctl00_ContentPlaceHolder1_GridView1_ctl08_Label1>21- دولتی که در ارائه خدمات خط کشی کند، دولت مردمی نیست.</SPAN> </SPAN></P> <P></P>   <DIV class=date dir=rtl align=right><A title="وبلاگ فارسی" href="http://www.persianblog.ir/" target=_blank></A> </DIV></DIV> Wed, 04 Mar 2009 13:57:11 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=damghan&postid=516 damghan http://damghan.blogfa.com/post-516.aspx http://damghan.blogfa.com/post-515.aspx <H1 dir=rtl><A name=_Toc218535075></A><A name=_Toc218443107>محيط ‌زيست آفريقا در بحران</A></H1> <P dir=rtl><A name=_Toc218535076></A><A name=_Toc218443108><B>□ گوردي اسلاک</B></A></P> <H5 dir=rtl>چکيده:</H5> <H5 dir=rtl>امروزه محيط زيست غني، ارزشمند و بي‌همتاي قاره سياه آفريقا با تهديدات زيادي نظير جنگ‌ها، رشد جمعيت، تخريب جنگل‌ها، شکار بي ‌رويه و کشاورزي در مناطق جنگل‌هاي استوايي باران‌زا رو به ‌رو است. از سوي ديگر، بروز قحطي، آوارگي، گسترش بيابان‌ها، قتل‌عام گونه‌هاي جانوري ارزشمند و در معرض انقراض نظير گوريل‌ها و فيل‌ها و زرافه‌ها و کرگدن‌ها، به وخيم‌تر شدن اين اوضاع منجر شده است.</H5> <H5 dir=rtl>آيا با وجود اين شرايط اسفبار و بحراني، مي‌توان اميد چنداني به حفظ اکوسيستم‌هاي غني و در حال مرگ قاره داشت؟</H5> <H5 dir=rtl> </H5> <H5 dir=rtl> </H5> <P dir=rtl>آفريقا کهن‌ترين قاره زمين به شمار مي‌رود که از دويست ميليون سال پيش و به دنبال جدا شدن پانگايا از آن، همچنان باقي ‌مانده است. اين اکوسيستم و ارگانيسم‌هاي آن شامل رودها، جنگل‌ها، بيابان‌ها، مرداب‌ها، کوه‌ها و علفزارهايي است که بر روي کره زمين، همتايي ندارد. امروزه اکثر بخش‌هاي اين اکوسيستم، در معرض نابودي قرار گرفته است.</P> <P dir=rtl>انسان‌ها به صورتي قابل تأمل، اکوسيستم‌هاي طبيعي قاره سياه را در     هزاران سال گذشته، دستکاري و تخريب کرده‌اند. مثلاً در گذشته، شکارچيان براي سهولت در شکار، به سوزاندن درختان و تخريب جنگل‌ها دست مي‌زدند. با آغاز عصر استعمارگري و شروع برده‌ داري، قاچاق چوب و تجارت عاج همراه با کاشت درختاني نظير موز، گوش ‌فيل، مانيوک و ذرت در جنگل‌هاي استوايي باران‌زا، چهره محيط زيست آفريقا را با تغييراتي شگرف رو به رو کرد. اين تخريب‌ها و دستکاري‌هاي انساني، انسجام محيط زيست کل اين قاره را با تهديد مواجه کرده است. وجود فقر گسترده، همراه با رشد لجام ‌گسيخته جمعيت و فقدان قوانين حامي محيط زيست گياهي و جانوري نيز تخريب تدريجي طبيعت ارزشمند قاره سياه را تسريع کرده است.</P> <P dir=rtl> </P> <H2 dir=rtl>تخريب جنگل‌ها</H2> <P dir=rtl>آمار رسمي حاکي از آن است که تخريب جنگل‌هاي آفريقا در شصت سال اخير، بيش از يک دوره ده هزار ساله پيش از آن بوده است. از سوي ديگر، اگرچه فعالان تجارت چوب در هر هکتار جنگل، تنها به دنبال چند درخت مناسب از لحاظ تجاري هستند، اما ساخت راه‌هاي جنگلي ويژه حمل و نقل جرثقيل‌ها و تريلرهاي بزرگ، تأثيرات بسيار مخربي را بر جاي مي‌گذارند. البته شکارچيان هم از همين جاده‌ها براي صيد گونه‌هاي جانوري وحشي استفاده مي‌کنند.</P> <P dir=rtl>کاشت گونه‌هاي تجاري ميوه نيز از بين رفتن سريع گياهان در معرض انقراض را تسريع کرده است. در قاره‌اي که جنگل‌هاي داخلي بخشي از حقايق روزمره آن را تشکيل مي‌دهد، فروش چوب‌هاي جنگلي مي‌تواند يک منبع مطمئن درآمد محسوب  شود. (وضعيت مناطق شمالي کنگو، يک مثال خوب است.) همچنين با تبديل جنگل‌هاي بزرگ به قطعات کوچک تر، زندگي جانوران ارزشمند مورد توجه شکارچيان، بيش از هميشه در معرض خطر قرار مي‌گيرد.</P> <P dir=rtl>قحطي و جنگ‌هاي داخلي دامنه‌دار نيز باعث شده که خانواده‌هاي آفريقايي براي فرار از چنگال گروه‌هاي شورشي به اعماق جنگل‌ها پناه ببرند و تنها شيوه ممکن براي ادامه زندگي آنان، سوزاندن و از بين بردن درختان براي کشاورزي و شکار حيوانات است. در سراسر دنيا هم به دنبال گسترش موج شهرنشيني و صنعتي شدن، تقاضا براي محصولات چوبي به ويژه زغال و چوب جنگلي، افزايش يافته است. در يک دوره بيست و چهار ساله (1970 تا 1994 ميلادي) مصرف محصولات چوبي در آفريقا دو برابر شده است. در سال‌هاي دهه هشتاد ميلادي، سي و نه ميليون هکتار از جنگل‌هاي استوايي از بين رفت. در سال 1995 ميلادي نيز  ده ميليون هکتار از اين جنگل‌ها تخريب شد. اگر منابع ديگر سوخت و درآمد براي مردم فقير آفريقا فراهم نشود، زندگي کنوني وابسته به مصرف چوب‌هاي جنگلي، به تداوم تخريب اين جنگل‌هاي ارزشمند منجر خواهد شد.</P> <P dir=rtl> </P> <H2 dir=rtl>گسترش بيابان‌ها</H2> <P dir=rtl>با از بين رفتن جنگل‌هاي آفريقا، بيابان‌ها گسترش مي‌يابند. گزارش منتشر شده از سوي انستيتوي بين‌المللي محيط زيست و توسعه تخمين زده که گسترش بيابان‌ها، يک سوم کل خاک آفريقا را تهديد مي‌کند. مثلاً در جنوب صحراي بزرگ آفريقا، همه ساله بيابان‌ها چندين کيلومتر پيشروي مي‌کنند. در آفريقاي شمالي نيز چهار صد و سي و دو ميليون هکتار زمين (پنجاه و هفت درصد کل مساحت منطقه) در معرض تبديل شدن به بيابان است. تخريب جنگل‌ها به همراه چراي بيش از حد دام در مراتع و جنگل‌ها، دو عامل اصلي در گسترش بيابان‌ها در آفريقا به شمار مي‌آيد، موضوعي که با وجود اختلاف نظرهاي کنوني ميان کارشناسان، مي‌تواند به افزايش قحطي‌ها و خشکسالي‌ها بيانجامد.</P> <P dir=rtl> </P> <H2 dir=rtl>حيات وحش در محاصره</H2> <P dir=rtl>با از بين رفتن جنگل‌ها و گسترش مناطق بياباني، جمعيت گونه‌هاي حيات وحش به مرز فاجعه ‌آميزي نزديک مي‌شود و با وجود جمعيت فراوان  و گرسنه‌اي که همواره از سوء تغذيه رنج مي‌برند، بسياري از اين حيوانات، همه روزه براي تأمين غذا و يا فروش، شکار مي‌شوند.</P> <P dir=rtl>همه ساله صدها هزار جانور در آفريقا به وسيله شکارچيان حرفه‌اي و يا محلي شکار مي‌شوند. قتل ‌عام فيل‌ها براي به دست آوردن عاج‌هاي گران ‌قيمت آنها که در بازارهاي محصولات تزئيني کشورهاي پيشرفته طرفداران زيادي دارد، شکار کرگدن‌ها براي شاخ‌هايشان و يا قتل ‌عام گوريل‌ها براي به دست آوردن پاها و دست‌هاي آنان، همراه با کشتن حيوانات براي مصرف گوشت آنها، حيات بسياري از اين جانداران را در معرض تهديدي جدي قرار داده است. براساس گزارش کنوانسيون بين‌المللي تجارت گونه‌‌هاي در معرض انقراض، زندگي سي حيوان بومي آفريقا نظير ميمون‌ها، فيل‌ها، شمپانزه‌ها، گوريل‌ها و آهوها، به دليل شکار براي گوشت آنها، در آستانه نابودي قرار دارد. به اين شرايط اسفبار بايد آوارگي‌هاي گسترده ناشي از جنگ‌ها و ناآرامي‌هاي داخلي را نيز بيافزاييم. مثلاً ششصد هزار نفر از آوارگان بحران بروندي در سال 1994 ميلادي، روانه منطقه حفاظت ‌شده انگارا در شمال تانزانيا شدند. آنان براي زنده‌ ماندن و ساختن کلبه‌هايي موقتي، صدها هزار درخت و گونه جانوري مختلف را از بين بردند. از سوي ديگر، به دليل وجود کارگران ارزان قيمت، مافياي غير قانوني استحصال چوب‌هاي جنگلي، با سرعتي فزاينده به نابودي درختان مي‌پردازد. اين آوارگان هزار و پانصد هکتار از اين مناطق حفاظت ‌شده را به زمين‌هاي کشاورزي تبديل کردند.</P> <P dir=rtl>گفته مي‌شود که در سال 1930 ميلادي، بين پنج تا ده ميليون فيل در ميان درختچه‌ها و مناطق نيمه ‌بياباني آفريقا زندگي مي‌کردند. در سال 1989 ميلادي، تعداد اين حيوانات دوست‌ داشتني به شصت هزار عدد رسيد. تنها در يک دوره ده ساله (1979 تا 1989 ميلادي)، تعداد فيل‌هاي آفريقايي به نصف کاهش يافت تا بازار خريد و فروش عاج اين حيوانات، همچنان پر رونق باقي بماند. نکته تأسف‌بار ديگر اينکه، با کاهش تعداد فيل‌هاي مسن، شکارچيان قتل‌ عام فيل‌هاي نيمه ‌بالغ و ماده را که عامل اصلي زاد و ولد آنها به شمار مي‌روند نيز شروع کرده‌اند.</P> <P dir=rtl>امروزه با وجود غير قانوني شدن تجارت عاج فيل‌ها و افزايش تعداد فيل‌ها در پاره‌اي از مناطق، به دليل از بين رفتن چراگاه‌هاي طبيعي آنان به علت رشد زياد جمعيت، همراه با افزايش زد و خوردهاي نژادي و داخلي، تداوم زندگي فيل‌ها به شدت در معرض خطر قرار گرفته است.</P> <P dir=rtl>چندي پيش <B>ديويد ويلکي</B>، زيست شناس کالج بوستون که به بررسي جنگل‌هاي منطقه گنگو پرداخته بود، اعلام کرد که همه ساله يک ميليون تن از حيوانات اين ناحيه کشتار مي‌شوند. هشتاد درصد حيوانات به دام افتاده در تله‌هاي فولادي و سيمي، پيش از رسيدن شکارچيان مي‌ميرند و يا توسط حيوانات ديگر خورده مي‌شوند.</P> <P dir=rtl>در سرزمين آفريقا پنجاه و هشت گونه جانوري نخستين بي‌ همتا در سراسر دنيا وجود دارد که بسياري از آنها به صورت اتفاقي، کشف و شناسايي شده‌اند. از چهار گونه جانوري انسان ‌نما نيز سه گونه (شامل بوزينه‌ها، شمپانزه‌ها و گوريل‌ها) در اين قاره وجود دارد. به دليل تخريب سريع جنگل‌ها و مناطق بکر طبيعي، بقاي اين حيوانات ارزشمند با تهديدات زيادي رو به‌ رو است. به علاوه اين جانوران بايد در مناطق جنگلي پراکنده و جزيره‌اي و با تهديداتي نظير بيماري، شکار و تخريب محيط زيست، براي بقاي خود مبارزه کنند.</P> <P dir=rtl>امروزه تنها ششصد گوريل کوهستاني در سراسر قاره آفريقا وجود دارد. اين گونه را به عنوان گونه‌اي با بيشترين تهديد براي بقا معرفي مي‌کنند. مهم ترين دليل پيدايش اين وضعيت، تخريب جنگل‌ها براي کشاورزي و  از بين بردن آنها براي مصارف دارويي و غذايي و يا به عنوان يادگاري! مي‌باشد.</P> <P dir=rtl>وضعيت شمپانزه‌ها نيز بسياري بحراني است. تعداد آنان از دو ميليون شمپانزه در سال 1900 ميلادي به صد و پنجاه هزار در سال جاري کاهش يافته است. و جنگل‌هاي باراني بروندي، جمهوري آفريقاي مرکزي، رواندا، سودان، تانزانيا، اوگاندا و زئير، آخرين پناهگاه‌هاي آنها مي‌باشد.</P> <P dir=rtl>در پاييز سال 2000 ميلادي، <B>جان اوآيتس</B> يکي از زيست شناسان حيات نخستين در کالج‌ هانتر دانشگاه نيويورک اعلام کرد که در صورت تداوم وضعيت کنوني، حيات ميمون‌هاي پروکولوبوس نيز به سرنوشت ميمون‌هاي منقرض ‌شده ايکووس و هيپوتراگوس دچار خواهد شد. به علاوه وي پيش ‌بيني کرده که در پانزده سال آينده، ديگر هيچ ‌يک از اين گونه‌ها در طبيعت قاره سياه يافت نخواهد شد.اما نبايد يک نکته را فراموش کرد: در کنار فيل‌ها و زرافه‌ها و گوريل‌ها و کرگدن‌هاي در معرض نابودي، ده‌ها گونه جانوري ديگر نظير گرگ‌هاي بومي اتيوپي و خرگوش‌هاي کراتوتريوم وجود دارند که انقراض آنها چندان مورد توجه رسانه‌هاي ما قرار ندارد.</P> <P dir=rtl>فراموش نکنيد که در سال 1900 ميلادي، صد ميليون انسان در آفريقا زندگي مي‌کردند، ولي اين عدد در حال حاضر به هشتصد ميليون نفر افزايش يافته است. و گفته مي‌شود که ظرف بيست و پنج سال آينده، تعداد جمعيت ساکن در اين قاره به يک ميليارد و ششصد ميليون نفر افزايش مي‌يابد. هم ‌اينک نرخ رشد جمعيت آفريقا حدود سه درصد است که از قاره‌هاي ديگر بيشتر مي‌باشد. چنين رشد لجام‌ گسيخته و سريعي را بايد مهم ترين تهديد موجود در برابر حفظ و بقاي محيط زيست آفريقا به شمار آورد. در صورت عدم کاهش اين نرخ جمعيت، ديگر نمي‌توان اميد چنداني به حفظ اکوسيستم‌هاي غني ولي در حال مرگ قاره سياه داشت. چرا که اين منابع طبيعي ديگر تاب تحمل اين همه فشار و تهديد را ندارد.</P> <P dir=rtl>منبع: <A href="http://www.amnh.org/">www.Amnh.org</A></P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>Gordy Slack: (گوردي اسلاک)</P> <P dir=rtl>کارشناس برجسته حوزه محيط زيست و از نويسندگان همکار با نشريه ما در جونز و پايگاه Salon. وي کتاب «نبرد بر سر معنا دادن به هر چيز» را نگاشته است.</P> <P dir=rtl><B>·       </B><B>منبع: ماه نامه - سياحت غرب - شماره 66</B></P> <P dir=rtl><B>مترجم:محسن داوري</B></P> Sun, 04 Jan 2009 09:12:51 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=damghan&postid=515 damghan http://damghan.blogfa.com/post-515.aspx http://damghan.blogfa.com/post-514.aspx <H1 dir=rtl><A name=_Toc167551790>ريشه‌هاي فاحشه‌گري کودکان</A></H1> <P dir=rtl><B>□ سزار چيلالا</B></P> <H4 dir=rtl>چکيده:</H4> <H4 dir=rtl>بي‌ترديد، يکي از زشت‌ترين جنبه‌هاي اجتماعي زندگي بشريت امروز، سوءاستفاده‌ جنسي از کودکان مي‌باشد که در چند دهه اخير نيز گسترش دوچندان يافته است. آمار رسمي حکايت از آن دارد که همه ساله 4 ميليون زن و کودک براي استفاده‌هايي نظير روسپي‌گري، بردگي، سوءاستفاده جنسي و يا ازدواج اجباري در سراسر دنيا خريد و فروش مي‌گردند که درصد زيادي از اين رقم را کودکان کم سن و سال و به ويژه دختران تشکيل مي‌دهند. در آمريکا نيز که براساس آمار رسمي همه ساله 50000 زن و کودک به اين کشور قاچاق مي‌شوند، تنها براي 300 مورد از اين افراد، پي گيري قضايي صورت مي‌گيرد. نويسنده اين مقاله با اشاره به دلايل شکل‌گيري و گسترش اين تجارت شيطاني، خاطرنشان مي‌کند که همدستي گروه‌هاي تبهکار با مأموران دولتي پليس، گمرک و دستگاه قضايي کشورهاي مقصد، باعث شده که ما شاهد مبارزه‌اي همه جانبه با اين پديده زشت در قرن بيست و يکم نباشيم. </H4> <H4 dir=rtl> </H4> <H4 dir=rtl> </H4> <P dir=rtl><B>نام‌هاي اين کودکان چاندريکا،حاميدا، آمود، مادهوري، ماريا و يا جري است. آنان مليت‌هاي مختلفي دارند: هندي، بنگلادشي، نپالي، نيکاراگوئه‌يي و يا آمريکاي شمالي. اما آنچه آنان را گرد</B><B> </B><B>هم مي‌آورد، اين حقيقت تلخ است که اين کودکان مجبور شده‌اند تا به عنوان فاحشه به کار گرفته شوند. کاري که سلامت آنان را به خطر انداخته و آينده‌شان را در‌هاله‌اي از ابهام فرو برده است.</B></P> <P dir=rtl><B>تخمين زده مي‌شود که همه ساله در سراسر دنيا، 4 ميليون کودک و زن براي سوءاستفاده‌هاي جنسي، بردگي، فاحشه‌گري و يا ازدواج اجباري، خريد و فروش مي‌شوند. همچنين حدود 1 ميليون کودک نيز در هر سال وارد تجارت شيطاني سوءاستفاده‌هاي جنسي شده که بخش اعظم آنان را دختران تشکيل مي‌دهند. به علاوه، در هر سال بيش از 50000 زن و کودک از قاره‌هاي آسيا، آمريکاي لاتين و اروپاي شرقي به کشور آمريکا انتقال مي‌يابند تا براي استفاده در فاحشه‌گري و يا خدمتکاري به کار گرفته شوند. در دو سال اخير نيز، دولت آمريکا تنها براي300 مورد از اين اعمال غيرقانوني، پي گيري قضايي انجام داده است. البته، در ساير کشورهاي مرفه ديگر، نرخ پي گيري‌هاي قضايي از اين عدد هم کمتر مي‌باشد.</B><B> </B><B>براساس آمار سازمان يونيسف، همه ساله 10000 دختر از کشورهاي همسايه وارد تايلند مي‌گردند تا به عنوان فاحشه مورد استفاده قرار گيرند. همچنين همه ساله 5000 تا 7000 دختر نپالي به کشور هندوستان انتقال مي‌يابند تا براي بردگي جنسي در شهرهاي بمبئي و دهلي نو به کار گرفته شوند.</B></P> <P dir=rtl><B>اگرچه بيشترين تعداد کودکان مورد سوءاستفاده جنسي در قاره آسيا قرار دارند، اما کودکان اروپاي شرقي نيز از کشورهاي روسيه، لهستان، روماني، مجارستان و جمهوري چک، با نرخي فزاينده در حال ورود به اين تجارت شيطاني در خاک اروپا هستند.</B><B> </B><B>متأسفانه نشانه‌اي از کاهش فاحشه‌گري کودکان به عنوان يک پديده آسيب زاي اجتماعي به چشم نمي‌خورد. در بسياري از موارد نيز، گروه‌هاي تبهکار سازمان يافته، ربودن کودکان و فروختن آنان جهت فاحشه‌گري را با همکاري مسؤولان مرزي و نيروهاي پليس آن کشور انجام مي‌دهند.</B></P> <P dir=rtl><B>کميسيون حقوق بشر سازمان ملل متحد در گزارش اخير سالانه خود و در بخش ويژه خشونت عليه زنان، به نقش مسؤولان در قاچاق زنان و کودکان به کشورهاي ديگر اشاره نموده است. هرچند به دليل وجود عواملي نظير فقدان اسناد و مدارک رسمي، اختلاف زبان و عدم وجود حمايت‌هاي قانوني، اين کودکان ربوده شده قرباني همدستي و همکاري مشترک قاچاقچيان انسان و مديران بي‌رحم دولتي مي‌شوند.</B></P> <P dir=rtl><B>تجارت مربوط به سوءاستفاده‌هاي جنسي از کودکان، در سراسر دنيا در حال گسترش است. کارشناسان معتقدند که مهم ترين دلايل شکل‌گيري اين وضعيت، گسترش مبادلات بين‌المللي ميان کشورها، فقر، بي کاري، جايگاه نامناسب اجتماعي دختران، فقدان آموزش‌هاي مناسب (شامل آموزش‌هاي جنسي مورد نياز) جهت کودکان و والدينشان، وجود قوانين ناعادلانه، عدم وجود حمايت‌هاي قانوني و در نهايت، تحريک زودهنگام جنسي کودکان از طريق برنامه‌هاي رسانه‌هاي جمعي (روندي که در کشورهاي صنعتي به وفور در حال گسترش است) مي‌باشد.</B></P> <P dir=rtl><B>همچنين دلايل فرهنگي و اجتماعي ويژه‌اي نيز در مورد کودکاني که در نقاط مختلف دنيا به اين تجارت وارد مي‌شوند، وجود دارد. در بسياري از موارد، کودکان ساکن کشورهاي صنعتي، بدين دليل وارد اين فعاليت‌ها مي‌شوند که تمايل دارند، از خانه‌هاي سرشار از بي‌نزاکتي و فعاليت‌هاي غيراخلاقي بگريزند. در کشورهاي شرقي و جنوب آفريقا نيز کودکاني که به دليل ابتلاي والدينشان به بيماري ايدز، يتيم و بي‌سرپرست گرديده‌اند، به علت عدم وجود حمايت‌هاي مورد نياز، به سادگي قرباني سوءاستفاده‌ها و بدرفتاري‌هاي جنسي مي‌شوند. در جنوب آسيا هم به دليل جايگاه نامناسب اجتماعي زنان و دختران، اين مسأله به مشکلات موجود افزوده است. البته بايد دانست که اين کودکان و زنان قرباني سوءاستفاده‌هاي جنسي، به انواع بيماري‌هاي آميزشي نظير ايدز و اچ‌اي وي و يا بيماري‌هاي مقاربتي مختلف مبتلا مي‌گردند. به علاوه، به دليل شرايط زندگي آنان، اين کودکان در معرض سوء تغذيه نيز قرار دارند که مي‌تواند به نارسايي‌هاي جسمي، افسردگي و يا بيماري‌هاي عصبي آنان منجر گردد.</B></P> <P dir=rtl><B>بدين ترتيب، حتي با صرف‌نظر از جنبه‌هاي مخرب ضداخلاقي اين سوء استفاده‌ها، تأثيرات جسمي ناگوار اين رفتارها بر سلامت کودکان قرباني و آينده آنان، بايد مورد توجه جدي قرار گيرد.</B><B> </B><B>در سراسر دنيا، بسياري از افراد و سازمان‌هاي غيردولتي به شدت تلاش مي‌کنند تا از حقوق کودکان دفاع نمايند. در بسياري از موارد نيز، اين فعاليت‌ها زمينه ايجاد کشمش و تعارض را ميان آنان و دولت‌ها و گروه‌هاي ذي نفع قدرتمند به وجود مي‌آورد.</B></P> <P dir=rtl><B>امروزه و در ميان سازمان‌هاي وابسته به سازمان ملل، يونيسف به تنهايي در صدد جلب توجه عموم مردم دنيا به اين پديده است. اين سازمان تلاش مي‌کند تا ريشه‌هاي بنيادين اين سوءاستفاده‌هاي جنسي را با استفاده از روش‌هايي نظير حمايت اقتصادي از خانواده‌هاي نيازمند و ارائه آموزش‌هاي لازم به آنان، از بين ببرد. در اين فعاليت‌ها که با سازمان ‌دهي دختران در معرض خطر انجام مي‌گيرد، تلاش مي‌شود که از حقوق قانوني اين دختران دفاع گردد.</B></P> <P dir=rtl><B>البته فعاليت‌هاي اين سازمان‌هاي غيردولتي و مؤسسات وابسته به سازمان ملل متحد، بايد به عنوان يک عمل تکميل کننده اقدامات دولت‌هاي مختلف دنيا در جهت حل اين مسأله به شمار آيد. اقداماتي که مي‌تواند شامل گسترش آگاهي‌هاي اجتماعي در ميان خانواده‌ها، ارائه خدمات حمايتي و اجتماعي به کودکان آسيب ديده و خانواده‌هايشان و ايجاد يک الگوي حقوقي مناسب و در نهايت، فراهم نمودن مشاوره‌هاي روان شناسي به قربانيان اين سوءاستفاده‌ها، باشد.</B></P> <P dir=rtl><B>بايد دانست، تنها هنگامي که اين پديده با محدوديت روبرو شود، ما قادر خواهيم بود ادعا کنيم که بچه‌ها و کودکان دنياي امروز ما مي‌توانند به يک زندگي همراه با صلح و سلامتي و رفاه دست يابند.</B></P> <P dir=rtl><B>منبع: </B><B>www.Stgate.com</B><B></B></P> <P dir=rtl><B> </B></P> <P dir=rtl><B>سزار چيلالا(</B><B>Cesar Chelala</B><B>): پزشک سرشناس آمريکايي و مشاور بين‌المللي پزشکي</B></P> <P dir=rtl><B>·        </B><B>منبع: ماه نامه - سياحت غرب - شماره 47</B></P> <P dir=rtl><B>·        </B><B>مترجم:محسن داوري</B><B></B></P> <P dir=rtl><B> </B></P> Sun, 04 Jan 2009 09:12:34 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=damghan&postid=514 damghan http://damghan.blogfa.com/post-514.aspx http://damghan.blogfa.com/post-513.aspx <H1 dir=rtl><A name=_Toc218535073>آنچه که زنان ما در موردبه دنيا آوردن نوزادهايشان نمي دانند</A></H1> <P dir=rtl><A name=_Toc218535074><B>□ مليندا توهوس</B></A><B></B></P> <H5 dir=rtl>چکيده:</H5> <H5 dir=rtl>همراه با تبديل دانش پزشکي به يک کسب و کار تجاري پرسود، ساز و کار طبيعي تولد نوزادان نيز بيش از گذشته، با انواع مداخله ها و دستکاري هاي غيرضروري و خطرآفرين همراه شده است. پزشکان متخصص زنان و زايمان در تلاش براي نقش‌آفريني بيشتر در زايمان هاي مادران، علاوه بر مخالفت شديد با زايمان هاي ايمن در خانه، زنان را به انجام عمل سزارين تشويق  مي‌کنند، اما هيچ گامي در جهت سوق دادن مادران به سوي انجام زايمان طبيعي و تشريح عوارض جسمي و روحي عمل سزارين بر روي مادر و نوزاد برنمي‌دارند.</H5> <H5 dir=rtl> </H5> <H5 dir=rtl> </H5> <P dir=rtl>هم اينک سي درصد همه زايمان هاي صورت گرفته در ايالات متحده با روش سزارين انجام مي‌شود که اين عدد دو برابر نرخ پانزده  درصدي توصيه شده از سوي سازمان جهاني بهداشت (WHO) و سه برابر نرخ مورد قبول اعلام شده توسط پژوهشگران است. و سخنان اخير دکتر <B>بروک فلام</B> متخصص زنان و زايمان نيز نشانگر اين حقيقت است که او نيز دقيقاً نسبت به درست بودن و يا نادرست بودن ادعاهايش، اطمينان ندارد.</P> <P dir=rtl>دکتر فلام و همکارانش در حالي بر لزوم وجود درصد مناسبي از عمل سزارين تأکيد مي‌کنند که مديران وزارت بهداشت ايالات متحده نيز با مسئولان سازمان جهاني بهداشت در مورد محدود کردن درصد سزارين به کل زايمان هاي صورت گرفته، اتفاق ‌نظر دارند. وي مي‌گويد: «تعدادي از همکاران من معتقدند که نرخ کنوني سزارين بايد بيشتر شود... پزشکاني نيز وجود دارند که معتقدند بايد همه زايمان ها از طريق سزارين انجام شود، چرا که زايمان هاي طبيعي (واژينال) به عملي از مد افتاده و کهنه تبديل شده‌اند. عده‌اي از پزشکان زنان و زايمان، پنجاه درصد نوزادها را با اين روش به دنيا مي‌آورند، زيرا عميقاً معتقدند که بهترين گزينه را براي بيمارانشان فراهم مي‌آورند.»</P> <P dir=rtl>اگرچه وي شخصاً زايمان طبيعي را عملي از مد افتاده نمي داند، اما به شدت با انجام زايمان در خانه مخالف است. (انجمن پزشکان متخصص زنان و زايمان آمريکا، اقدامات زيادي را براي محدود کردن زايمان هاي خارج از بيمارستان ها، انجام مي‌دهد.) امروزه علي‌رغم اينکه اثبات شده،  احتمال بروز وضعيت اضطراري در زايمان ها بسيار اندک است، اما پزشکان معتقدند که براي ايمني بيشتر، بايد همه امکانات و نيروي انساني لازم جهت احتمال روي دادن يک اتفاق پيش‌بيني نشده و اضطراري فراهم شود. (حتي در مورد زايمان هاي با ريسک پايين). اما توصيه هاي پزشکان و انجمن هاي آنان، همراه با افزايش نرخ سزارين در کشور ما، در تقابل با نظرات ماماها بوده و اختلاف نظرهاي بسياري را پديد آورده است.</P> <P dir=rtl> </P> <H2 dir=rtl>پرستاران و ماماها تهديد به انجام راه پيمايي مي‌کنند</H2> <P dir=rtl>در اواخر نوامبر 2006 ميلادي، کالج پرستاران و ماماهاي آمريکا، نامه اي را به سازمان نظام پزشکي ارسال و از اصرار آنان بر بستري شدن زنان باردار  در بيمارستان ها براي زايمان انتقاد کرد. در اين نامه آمده است: «اصرار پزشکان بر بستري زنان حامله در بيمارستان ها (که در بسياري از موارد منجر به سزارين مي‌شود) در حالي انجام مي‌شود که براساس اکثر تحقيقات علمي، نمي توان زايمان هاي خارج از بيمارستان را غير ايمن خواند... به علاوه، ما از شواهد و دلايل مطرح شده در مورد معرفي بيمارستان ها به عنوان ايمن‌ترين و مناسب‌ترين مکان جهت کارکنان، زنان و نوزادان در تولد هاي کم ريسک، بي‌اطلاع هستيم.»</P> <P dir=rtl>در ادامه اين نامه، با اشاره به لزوم توجه به هشدارهاي لازم براي زايماني ايمن در همه موارد، خاطرنشان شده است که سلامت و ايمني زنان بايد در اولويت قرار گيرد.</P> <P dir=rtl><B>استاسي بروکس</B> يکي از سخنگوهاي نظام پزشکي معتقد است که اصرار پزشکان بر انجام زايمان در بيمارستان، به معناي غير ايمن بودن زايمان در خانه نيست، چرا که ما تنها خواهان کاهش مشکلات احتمالي هستيم. از سوي ديگر، سازمان نظام مامايي ايالات متحده، نتايج چند پژوهش را در پايگاه اينترنتي خود ارائه کرده که براساس آنها، زايمان هاي در خانه برنامه‌ريزي شده براي زنان که توسط ماماهاي متخصص در آمريکاي شمالي انجام شده، کاملاً ايمن بوده و نرخ مرگ و مير نوزادان در اين روش، با نرخ مربوط به بيمارستان ها برابر است. </P> <P dir=rtl>از سوي ديگر بسياري از ماماها مي‌گويند که وادار کردن روزافزون زنان به بستري شدن در بيمارستان ها و زايشگاه ها، در اغلب موارد به مداخلات مختلف غيرضروري و ناخوشايند مي‌انجامد.</P> <P dir=rtl>يکي از مثال هاي مطرح شده، به کاربرد تقريباً فراگير دستگاه ضربان ‌سنج قلب جنين در مورد قريب به اتفاق زنان بستري شده در زايشگاه ها و بيمارستان ها مربوط مي‌شود. خانم <B>مرديث گوف</B> يکي از ماماهاي باتجربه دانشکده پرستاري ييل، مقاله‌اي را در مورد قابليت اتکا به اين دستگاه در مقايسه با روش هاي قديمي نگاشته است. دستگاهي که اکنون مورد استفاده قرار مي‌گيرد، ابزاري الکترونيکي است که معمولاً به بخش خارجي شکم زن متصل مي‌شود تا به صورت ادواري، ضربان قلب جنين کنترل شود. خانم گوف مي‌نويسد: «به صورت مطلق، هيچ دليلي وجود ندارد که نشان دهد، استفاده از چنين روش‌هايي که از اواخر دهه شصت ميلادي رايج شد، کاري صحيح است... هم اينک بر روي هشتاد و پنج درصد جنين ها، اين آزمون توسط پزشکان زنان و زايمان انجام مي‌شود، ولي هيچ سازمان حرفه‌اي حاضر به تأييد فوايد کاربرد اين ابزار نيست.» در واقع او معتقد است که در اين روش،‌ خطاي دستگاه بسيار بالا بوده و در اکثر موارد، اعلام بي‌نظمي عملکرد قلب جنين، کاملاً اشتباه مي‌باشد. لذا براساس نظر خانم گوف، بسياري از سزارين ها هيچ توجيهي نداشته، ولي به دليل اتکاي زياد ما به تکنولوژي، گويي امکان تغيير اين شرايط وجود ندارد.</P> <P dir=rtl>از سوي ديگر، يکي از مواردي که ماماها به شدت نسبت به آن انتقاد مي‌کنند، کاهش شديد انجام زايمان هاي طبيعي مادران پس از عمل سزارين است. مثلاً پژوهشگران دانشگاه يوتا در سال 2006 ميلادي دريافتند که از جامعه سي هزار  نفري مادران مورد مطالعه سزارين شده، درصد بالايي مجبور به خارج کردن رحم خود و تزريق خون پس از اين عمل شده‌اند. </P> <P dir=rtl>دکتر <B>روبرت سيلور</B>، مدير بخش حاملگي هاي پرخطر در دانشگاه يوتا، در اين پژوهش نقشي کليدي داشته است. وي به اين نکته اشاره مي‌کند که تنها نه درصد کودکان مادراني که در گذشته با سزارين صاحب فرزند شده‌اند، به روش طبيعي به دنيا مي‌آيند. (اين عدد در يک دهه قبل، سي درصد بوده است.) دکتر سيلور مي‌گويد: «زايمان هاي طبيعي پس از عمل سزارين، کاملاً ايمن هستند و ريسک آن بسيار اندک است... اما به نظر من، مردم از اين کار،‌ ترسانده شده‌اند.»</P> <P dir=rtl> </P> <H2 dir=rtl>سزارين يا زايمان طبيعي؛ کدام يک؟</H2> <P dir=rtl>آقاي سيلور براي ما مي‌گويد که هر دو گزينه موجود، عوارضي را به همراه دارند: زايمان هاي طبيعي به لگن زنان آسيب‌هايي وارد کرده و مشکلاتي را هم  در دفع ادرار و مدفوع پديد مي‌آورد. افتادگي اندام ها پس از زايمان نيز يکي از دغدغه هاي زنان است. از سوي ديگر، عمل سزارين، ساز و کار طبيعي تولد فرزند را به عملي بيمارگونه تبديل مي‌کند که نياز به طي کردن دوره نقاهت، ايجاد مشکل در شير دادن مادر به نوزاد و بي‌ميلي کودک در پذيرش شير از پستان مادر، از مسايل به وجود آمده در اين شيوه است.</P> <P dir=rtl><B>پائولا کتي</B>، مامايي که در بيست و هشت  سال اخير، بيش از چهار هزار کودک را به دنيا آورده است، در گفت و گويي مي‌گويد که مشوق هاي اقتصادي مورد نظر پزشکان متخصص زنان و زايمان، يکي از اصلي‌ترين دلايل رشد غول‌آساي نرخ سزارين است. اين پزشکان با دخالت هاي غير ضروري خود در زايمان هاي طبيعي، زنان را مجبور به پذيرش سزارين مي‌کنند. وي مي‌افزايد: «در سال 1978 ميلادي که من کارم را شروع کردم، در صورت بروز مشکلات غير مترقبه در مراحل تولد کودک، با پزشکان متخصص تماس گرفته مي‌شد تا در بيمارستان حضور پيدا کنند. اما هم اينک اين پزشکان با تأسيس دفاتر و مطب هاي خود در کنار اتاق هاي زايمان، عملاً در همه زايمان هاي مادران، خواهان ايفاي نقش هستند.» خانم <B>ديبورا سيبلي</B> کارشناس مامايي نيز معتقد است که در عمل سزارين، هراسي از شکايت قضايي وجود ندارد، زيرا تقريباً به ندرت از يک مرکز درماني به دليل انجام سزارين (هاي غيرضروري) شکايت مي‌شود، اما اگر در يک زايمان طبيعي، مشکلي براي نوزاد به وجود آيد، امکان پي گيري حقوقي به دليل عدم انجام سزارين، کاملاً محتمل است.</P> <P dir=rtl>خانم <B>ميريام پيرز</B> نيز با ابراز نگراني از اين موضوع که هم اينک نود و دو درصد زايمان هاي زودرس توسط سزارين انجام مي‌شود، يادآوري مي‌کند که با رشد تعداد زنان شاغل و نگراني از مشکلات آتي به وجود آمده در محل کار، اکثر زنان ترجيح مي‌دهند که فرزند خود را با روش سزارين به دنيا آورند. گويي نمايش زايمان هاي طبيعي که با درد و مشکلات جسمي همراه است، بسياري از زنان امروز را متقاعد کرده که برخلاف مادرانشان، گزينه سزارين را حتي پيش از تصميم به بچه‌دار شدن، انتخاب کنند. همچنين گفته مي‌شود که در گذشته، تنها دو درصد مادران، شخصاً‌ خواهان سزارين بوده‌اند. به هر حال، با افزايش تلاش پزشکان متخصص زنان و زايمان در متقاعد کردن زنان به انجام سزارين، عملاً خواست قلبي مادران ناديده گرفته مي‌شود. در سال هاي اخير نيز رهبران نهضت اعطاي حق انتخاب به زنان، خواهان توجه بيشتر جامعه به حقوق فطري مادران شده ا‌ند. خانم لامازي از فعالان اين نهضت معتقد است که پزشکان متخصص، در طول دوره بارداري، تأثير زيادي بر تصميمات مادران بر جاي مي‌گذارند. اين پزشکان توجه اندکي به درد، مخاطرات و لزوم طي شدن دوره نقاهت پس از عمل سزارين مبذول مي‌دارند و تنها به سهولت، اطمينان و درد کمتر در مادران مي‌انديشند. و در شرايطي که پزشکان تنها به سهولت و راحتي مي‌انديشند و به شکايت هاي مادران سزارين کرده به ويژه وجود درد توجهي نمي کنند، تعجبي ندارد که زنان بايد با اين وضعيت خو بگيرند. لذا در مورد اين زنان حامله، ديگر صحبت از حق انتخاب، چندان موضوعيتي ندارد.</P> <P dir=rtl>نتايج پژوهشي که از سوي مؤسسه غير انتفاعي «صداي مادران» بر روي هزار و پانصد و هفتاد و سه مادر صورت گرفته، نشان مي‌دهد که اکثر آنان از فقدان توجه کافي به نيازها و خواسته‌هايشان در مراکز درماني ناراضي بوده‌اند. استفاده از سوندهاي ادراري و ساير دستگاه هاي داخل رحم و يا عمل سزارين، اثرات جانبي وخيمي بر روي مادران بر جاي مي‌گذارد که اکثر آنان از وجود چنين آثاري بي‌اطلاع بوده‌اند. اين موضوع در مورد بريدن رحم نيز صادق است.</P> <P dir=rtl>با وجودي که تعدادي اندک از چهار ميليون  زايمان صورت گرفته در هر سال در ايالات متحده، با شرايطي غيرعادي رو به‌ رو مي‌شود، آيا نبايد اين تجربه مثبت مادران و خانواده‌هايشان را مورد توجه قرار داد؟ در رسانه ها، کتاب ها و فيلم‌هاي سينمايي، با نشان دادن زايمان به عنوان عملي که بايد در چهارچوب مراقبت هاي پزشکي و درماني انجام گيرد، تقريباً هيچ توجهي به لزوم ارائه اطلاعات لازم به مادران جهت انجام زايمان طبيعي نمي شود.</P> <P dir=rtl>از سوي ديگر، مادران خواهان زايمان هاي طبيعي نيز دقيقاً از ماهيت چنين عملي آگاه نيستند. مثلاً استفاده گسترده از روش ها و داروهاي ويژه جلو انداختن زمان زايمان که با هدف برنامه ‌ريزي داخلي بيمارستان ها و بهبود بهره‌وري اين مراکز صورت مي‌گيرد، مي‌تواند به تولد کودکان ناقص‌الخلقه و يا معلول بيانجامد. حتي همان‌طور که يکي از ماماهاي با سابقه مي‌گويد، کار اصلي يک ماما، نه برهم زدن مراحل تولد و ديکته کردن مجموعه‌اي از دستورات به مادر، که در اصل همراهي و همدلي با وي و تشويق او به خاطر انتخابش و کمک به مادران براي کنترل اين تجربه به يادماندني و ارزشمندشان است.</P> <P dir=rtl>امروزه ايالات متحده يکي از معدود کشورهاي صنعتي‌اي است که نرخ مرگ و مير مادران در آن، روندي صعودي دارد. به علاوه، نرخ سزارين مادران آمريکايي، دو تا سه برابر ساير کشورهاي پيشرفته است. براساس گزارش سازمان جهاني بهداشت، رتبه کنوني ايالات متحده در بخش مرگ نوزادان و مادران در سطح دنيا، به ترتيب، بيست و نه و چهل و يک و بدتر از وضعيت دولت هاي کوبا و اسلووني است.</P> <P dir=rtl> </P> <H2 dir=rtl>دليل وجود اين نرخ بالا چيست؟</H2> <P dir=rtl>من و بسياري ديگر، پاسخ اين سؤال را در افزايش مداخله هاي پزشکي و درماني فعال در اين حوزه مي‌دانيم. پزشکان زنان و زايمان با وجودي که از تخصص هاي لازم جهت مديريت زايمان هاي دشوار برخوردار هستند، اما به ندرت با تجربه يک زايمان طبيعي به ويژه در خارج از مراکز درماني آشنا هستند.</P> <P dir=rtl>انجمن هاي صنفي پزشکان زنان و زايمان، در حالي معتقدند که همه زايمان ها بايد در بيمارستان ها انجام شود که هيچ دليل و پژوهشي که نشان دهد اين نوع زايمان در مقايسه با زايمان در خانه ايمن‌تر است، وجود ندارد.</P> <P dir=rtl>هم اينک اقدامات پزشکي به گونه‌اي زنجيره‌اي طراحي شده‌اند که در کنار داروهاي تسريع ‌کننده زايمان، استفاده از داروهاي بيهوشي تزريق شده به نخاع و يا ايجاد آسيب در رحم و لزوم ترميم آن، بايد انجام شود. همچنين در حالي که نرخ سزارين در ميان مادراني که زايمان طبيعي در خانه را برگزيده‌اند، تنها يک درصد است، اين عدد در بيمارستان ها بسيار بيشتر مي‌باشد.</P> <P dir=rtl>خانم <B>دويلي</B> يکي از متخصصان مامايي مي‌گويد: «در يک زايمان طبيعي، بدن در زمان مناسب «اکسوتوکين» را جهت تسهيل خروج جنين از رحم ترشح    مي‌کند. مغز نيز به صورت سيستماتيک پس از آغاز درد، ماده «اندروفين» را روانه خون مادر مي‌کند؛ اما با تزريق داروهاي تسريع‌ کننده زايمان، اين فرآيند طبيعي مختل مي‌شود و نياز به مداخلات پزشکي افزايش مي‌يابد. تجربه سال هاي اخير من در بيمارستان هاي مختلف نشان مي‌دهد که اين اتفاقات، بارها و بارها روي داده است.» کارشناسان سازمان غذا و داروي آمريکا (FDA) نيز اخيراً اعلام کرده‌اند که استفاده از «پيتوسين» به دليل امکان ابتلاي نوزاد به معلوليت هاي جسمي و يا عقب‌ماندگي ذهني، بايد متوقف شود.</P> <P dir=rtl> </P> <H2 dir=rtl>تجارت زايمان</H2> <P dir=rtl>با توجه به انجام چهار ميليون زايمان در هر سال، ما با يک کسب و کار تجاري سي و سه ميليارد دلاري رو به‌ رو هستيم. البته شايان ذکر است که شرکت هاي بيمه‌اي ما براي خدمات زايمان در خانه هيچ تسهيلاتي قائل نمي شوند. همچنين در سيستم کنوني بيمه‌اي ايالات متحده، مادران تحت پوشش بيمه هاي خصوصي، با احتمال بيشتري بايد به سزارين تن دهند و البته فرانشيز  زيادتري هم پرداخت کنند. چرا که با حضور بيشتر متخصصان زنان و زايمان، زايمان به يک عمل جراحي پيچيده و نيازمند ساير تخصص هاي مرتبط تبديل شده است. (البته هم اينک زايمان در خانه در هفت ايالت ممنوع بوده و در يازده ايالت نيز انجام زايمان بايد تنها در بيمارستان و نه زايشگاه هاي خصوصي و همراه با نظارت پزشک صورت گيرد.) هر چند ماماها بارها بر اين نکته تأکيد کرده‌اند که با وجود همه مداخلات پزشکي و دارويي، در مخاطرات و پيچيدگي فرآيند زايمان، هيچ بهبودي روي نداده است.</P> <P dir=rtl>منبع: www.Alternet.org</P> <P dir=rtl>Melinda Tuhus: مليندا توهوس صاحب‌نظر در حوزه مسايل زنان و نويسنده ده ها کتاب و مقاله در نشريات آمريکايي، وي در شهر نيوهاون ايالت کانکتيکات زندگي مي‌کند.</P> <P dir=rtl><B>·       </B><B>منبع: ماهنامه  سياحت غرب - شماره 66</B></P> <P dir=rtl><B>        مترجم:محسن داوري</B></P> <P dir=rtl> </P> Sun, 04 Jan 2009 09:12:03 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=damghan&postid=513 damghan http://damghan.blogfa.com/post-513.aspx http://damghan.blogfa.com/post-512.aspx <P dir=rtl>آيا برج بعدي باز هم بلند تر خواهد بود؟   </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> □ تري پاكوت</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>نمي توان گفت که برج سازي ديگراز دور خارج شده است، چرا که همواره ساختماني کارا تر، برتري خود را با ارتفاعي باز هم بلند تر به نمايش مي گذارد. شعار «باز هم بيشتر» سردمداران صنايع و مسئولين مالي بزرگ، با «هرچه بلند تر» که از نظر آنان نماد قدرت است، همخواني دارد : برج براي آنها در عين حال ساختمان مرکزي شرکت، تابلو و سردر مي باشد. محتواي بچگانه اي در اين رقابت در صعود ارتفاع برج ها وجود دارد که فقط آرشيتکت هايي آن را انکار   مي کنند که معتقدند، برج نماد آينده است ... البته آينده اي مربوط به قرن پيش !   چالش راستين، يافتن شکل معماري اي است که بتواند به انتظارات متفاوت شهروندان پاسخ گويد، در جست وجوي تأمين آسايش واقعي، احترام به محيط زيست و هماهنگ با تحولات شهرسازي باشد. افراد بي خانمان در انتظار پايگاه هايي براي امکان ادامه زندگي اند (ساختار هاي سبک در چارچوب کمک رساني اضطراري) که اولين قدم در راه رسيدن به مسکني قابل قبول مي باشد. افرادي که در شرايط نابسامان مسکن يافته اند، در فکر سقفي بالاي سرند که مسکني راحت تر و منطبق تر با شمار افراد خانواده و يا محيط مورد نظرشان باشد. ساکنين خانه هاي دولتي هم خواستار موازين نوين و جذب شدن هماهنگ تر در بافت شهري اند. کوتاه سخن، چالش ها عظيم اند و اقدامات جسورانه در اشکال تأمين هزينه، سيستم ارائه آن و معماري بنا ها را مي طلبند. برج سازي پاسخ به معضل مسکن توده هاي مردم نيست : برج ساختن گران تمام مي شود، شارژ برج ها خود به اندازه کرايه دوم است ـ به همين دليل هم برج همچنان مسکني لوکس محسوب مي شود ـ و داراي هيچ فضاي عمومي اي      نمي باشد. زندگي حول آسانسور و انزوا نسبت به شهر «واقعي» سازمان دهي مي شود. همان طور که پل ويرليو مي گويد، برج بن بستي است عمودي در شهر وحشت زده.آمار غيبت کارمندان شرکت هايي که در برج ها کارمي کنند را به درستي   نمي دانيم ، غيبت هايي ناشي از کار در محيط بسته، همراه با تهويه هوا و بدون امکان باز کردن پنجره ، که شمار بالاي ابتلا به آنژين هاي مکرر و بيماري هاي ريوي از نتايج آن مي باشد. پس از واقعه ١١ سپتامبر، کارمنداني که در برج هاي دو قلوي «ورلد تريد سنتر» کار مي کردند، در دفتر هايي واقع در ساختمان هاي کوچک تر مشغول به کار شدند ؛ آنها از کار در اين ساختمان ها راضي اند، تنها قدري دلشان براي فضاي مانهاتان تنگ مي شود.با اين حال، برخي آرشيتکت هاي مشهور که توسط محافل پر قدرت وابسته به معاملات ملکي تشويق مي شوند، ادعا دارند که برج، مشکلات ارضي را حل      مي کند (امري که تا حدي درست است)، تمرکز شهري را بالا مي برد (امري که ثابت نشده است)، باعث صرفه جويي در انرژي است (داده ها در اين زمينه ضد و نقيض اند) و در شکل گيري روح شهر نقش دارد (امري که همواره صادق نيست) و غيره ... بازديد کنندگان از بازار بين المللي ساختمان که در سال ٢٠٠٧ در شهر کان فرانسه برگزار شد، به تحسين از ماکت برج هايي پرداختند که در دست ساخت است : مسکو (برج فدراسيون که قرار است ٤٤٨ متر ارتفاع داشته باشد و سال ٢٠١٠ تحويل داده شود)؛ ورشو (برج زولا ٤٤ داراي ٥٤ طبقه و به ارتفاع ١٩٢ متر)؛ نيويورک (برج آزادي به ارتفاع ٥٤١ متر و برج نيويورک تايمز به ارتفاع ٢٢٨ متر) ؛ دبي (ارتفاعي بالغ بر ٨٠٠ متر)؛ لادفانس ـ حومه شمال غربي پاريس ـ (برج گرانيت شرکت ناتکسي ساخته کريستيان پرتزامپر، برج زنرالي ساخته والود و پيستر، برج نورافکن شرکت اوني بال ساخته تام ماين به ارتفاع ٣٠٠ متر که قرار است سال ٢٠١٢ تحويل داده شود) ... جنون باورنکردني ساختمان سازي که نماد گستاخي شرکت هاي چند مليتي است. لو کوربوزيه مي خواست برجي به ارتفاع دو هزار متر در پاريس بسازد. تاکنون تنها ژاپني ها هستند که در نطر دارند برجي به ارتفاع ٤ کيلومتر و هرمي به بلندي ٢٠٠٤ متر بسازند که بتواند هفتصدهزار نفر را در خود سکنا دهد.فرانک لويد رايت آرشيتکت از سال ١٩٣٠ با «برج، همه چيز» مخالف بود : «آسمان خراش ها داراي زندگي مختص به خود نيستند، زندگي اي هم براي بخشيدن ندارند، چراکه در ساختمانشان زندگي دريافت نکرده اند... آنها وحشيانه و بدون توجه ويژه به محيط پيرامون و حتي برج هاي ديگر ساخته شده اند... پوشش برج ها فاقد اخلاق، زيبايي و استمرار است. مستمسکي تجاري و يا دستاويزي ابزاري اند و آرمان واحدي بيش از موفقيت تجاري ندارند.» البته او در آن زمان هنوز تصوري از پيروزي مراکز تجاري و دکوراسيون آنها، دست کم در برخي شهر هاي بزرگ نداشت. اين بدلي که «شهر» ناميده مي شود، از تصوير خود خوشنود است و برج نقشي اساسي در چارچوب آن دارد. گي دوبور در مجله پوتاش (شماره ٥، ژوئيه ١٩٥٤) به «کسي که از حد متوسط پليسي تر است» (منظور او لو کوربوزيه است) انتقاد مي کند که در نظر داشت «خيابان را به کل از بين ببرد» و انسان را در برج ها محبوس سازد، اين در حالي است که به نظر او مي بايست بر « بازي ها و شناختي که واقعاً باعث دگرگوني مي شوند و ما حق داريم از يک آرشيتکت انتظار آنها را داشته باشيم »، ارزش گذاشت. او سپس مفاهيم جغرافي شناسي مبتني بر روان شناسي ، شهرسازي يکسان گرايانه و انحراف را بسط داد و بي وقفه هندسه سرد برج ها را مورد انتقاد قرار مي داد: اين آسمان خراش ها و ستون هاي بي احساس که از گشت وگذار سرخوشانه هيچ نمي فهمند.زو ژيان کارشناس شهرسازي چيني که در شانگهاي ٧٠٠٠ برج را سرشماري کرده (بيست برج ارتفاعي بلند تر از ٢٠٠ متر دارند)، بر آن است که زمين هر ساله چند سانتي متر فرو مي نشيند. کارشناسان معتقدند که ساخت برج ها(فولاد هاو شيشه هايي که روزبه روز به شيوه هاي بغرنج تر و با انرژي بيشتري ساخته مي شوند) و نگهداري از آنها (تهويه مطبوع، روشنايي بخش هاي مرکزي و عمومي، آسانسور ها و ...) انرژي زيادي مصرف مي کند، حتي اگر از شيوه هاي ديگري استفاده شود (مثل سيستم هايي که در برج ذکاوتمندانه مافوق سبز آقاي ژاک فريه به کار رفته است). زو بر طول عمر محدود اين برج ها تأکيد دارد (اگر چنانچه باز سازي نشوند) ، بيست سال عمر «محصولي» به اين پر خرجي و تا اين حد غير منطبق با احتياجات روزمره. اين باور که سکنا دادن يک دانشگاه، يک کتابخانه، مسکن هاي لوکس، هتلي پنج ستاره آن هم با ساعت هاي رفت و آمد و «مشتريان» متفاوت در اين برج ها امر سهلي است، توهمي بيش نمي باشد.اما در پاريس اوضاع چگونه است ؟ برج هاي کنار سن، برج المپياد، محله ايتالي ماسنا و برج هايش، مجموعه فلاندر و برج مونپارناس (در سال ١٩٧٣ به ارتفاع ٢١٠ متر ساخته شد) باعث تشويق براي ساخت برج هاي ديگر نشد و شهر سازي مبتني بر بتون را ترويج نکرد. در سال ١٩٧٧ شوراي شهر پاريس حد نصاب ارتفاع ساختمان هاي داخل شهر را ٣٧ متر تعيين کرد. يک نظر سنجي در سال ٢٠٠٣ نشان داد که ٦٣ % اهالي پاريس مخالف ساختمان هاي بلند مي باشند.با اين حال در ماه ژوئن سال ٢٠٠٦، آرشيتکت ها ١٧ منطقه براي ساخت برج هاي بلند تر از ١٠٠ تا ١٥٠ متر و ساختمان هاي مسکوني به ارتفاع بالاتر از ٥٠ متر ( ١٧ طبقه) را شناسايي کردند. در ماه ژانويه سال ٢٠٠٧، سه منطقه رسماً توسط شهر داري و به مثابه مناطق آزمايشي انتخاب شد (پورت دو لا شاپل، برسي و ماسنا). دوازده گروه در حال ترسيم طرح برج هايي هستند که قرار است ارتفاع آنها از ٢١٠ متر بيشتر باشد و بر روي زمين هاي نا مناسب داراي ساختار هاي سنگين و در مناطق پر سر و صدا و آلوده ساخته شوند. اکثر پروژه ها به فضاي سبز و اماکن عمومي توجه داشته و سعي در همخواني با نواحي همسايه دارند و تقاضاي توسعه وسايل نقليه عمومي را مي کنند. با اين حال کارکرد يگانه عمودي دارند، به کم کردن سايه و برخورداري محله از آفتاب و همچنين تشديد باد، کم کردن سرو صدا و هزينه هاي انرژي اين گونه ساختمان ها توجه ندارند.  ا برپا کردن يک برج تنها، بدون توجه به شهر سازي، يعني وسايل نقليه عمومي، رابطه با زمين، تناسب بين نما و فضاي مسطح و درختکاري ها کار اشتباهي است. اگر به جاي ساختن برج هايي با شيوه زندگي پر قيد و بند، معماران ذکاوت خود را در راه ساختمان محله هاي زيست محيطي به کار مي بردند که تنها منطبق با موازين کيفيت تعريف شده براي حفظ محيط زيست نبوده بلکه داراي «کيفيت بالايي براي زندگي » هم باشند، به انسان ها توجه داشته و اماکن و «ملزومات شهر» (مثلاً روشنايي لطيف و اطمينان بخش) را ارج نهند، در آن صورت، شهروندي کمتر گزينشي مي شود و داراي ويژگي ها يي کمتر همراه با تبعيض.برج ملاقات ها را تسهيل نمي کند. به علاوه نه ادبيات و نه سينما، از برج محلي جادويي نساخته اند؛ برعکس برج همواره در سناريو هاي فاجعه بار حضور   دارد ! به پديده هاي مد روز که بنا بر تعريف گذرا مي باشند، نبايد دل بست.</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>منبع:ماهنامه لوموند ديپلماتيك</P> <P dir=rtl> </P> Sun, 04 Jan 2009 09:11:30 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=damghan&postid=512 damghan http://damghan.blogfa.com/post-512.aspx http://damghan.blogfa.com/post-511.aspx <H1 dir=rtl> <B>□</B><B> جانيک جي.ريموند<A title="" name=_ftnref1><SUP><B><SUP>[1]</SUP></B></SUP></A></B></H1> <H4 dir=rtl> </H4> <P dir=rtl>بحث‌هاي صورت گرفته در مورد قانوني کردن روسپي‌گري و مفاهيم مرتبط با آن، نظير آزادي ساخت فاحشه خانه‌ها، پااندازي و جرم‌زدايي از صنعت سکس، به همراه الزامي نمودن کنترل‌هاي دوره‌اي سلامت زنان شاغل در اين بخش، در بسياري از نقاط دنيا با موافقان و مخالفان بسياري روبه‌روست. با توجه به اينکه در چند کشور، ما شاهد قانوني شدن روسپي‌گري هستيم،‌ در اين مقاله، ضمن برشمردن 10 دليل مختلف نشان مي‌دهيم که تبديل اين عمل به يک نوع کار قانوني، به توانمندسازي زنان منجر نگرديده و تنها به قدرتمند شدن و تقويت صنعت سکس خواهد انجاميد.</P> <P dir=rtl>در ادامه با اين دلايل آشنا مي‌شويم:</P> <P dir=rtl>1<B>- قانوني شدن يا جرم‌زدايي از روسپي‌گري، هديه‌اي به پا اندازها، قاچاقچيان انسان و صنعت سکس است.</B></P> <P dir=rtl>قانوني شدن روسپي‌گري و يا جرم‌زدايي از صنعت سکس به چه معناست؟ در کشور هلند، قانوني شدن و رفع کليه موانع فراروي اين بخش، باعث گرديده که زنان، فعالان و پااندازها، يک صنعت بزرگ خدماتي را تشکيل دهند که محدوديت‌هاي اندکي دارد. </P> <P dir=rtl>افراد عادي معتقدند که تلاش براي قانوني شدن و جرم‌زدايي از روسپي‌گري، باعث حرفه‌اي شدن و بزرگ‌تر گرديدن آن مي‌شود. و مطمئناً ما شاهد با شخصيت شدن زنان نخواهيم بود. به علاوه، امروزه مردان خريدار اين زنان، خود را به عنوان مصرف‌کنندگان قانوني سکس به حساب مي‌آورند. اگر در جهت مصونيت‌بخشي قانوني اين زنان گامي برداشته شود، نبايد اين گسترش مصونيت‌بخشي، دامنه فعاليت‌هاي پااندازها، خريداران، دلالان محبت، صاحبان فاحشه خانه‌ها و ساير مراکز جنسي را در بر بگيرد.</P> <P dir=rtl>2<B>- قانوني شدن و جرم‌زدايي از روسپي‌گري و صنعت سکس، به گسترش قاچاق انسان مي‌انجامد.</B></P> <P dir=rtl>بي‌ترديد، قانوني شدن فعاليت‌هاي اين بخش به رشد دامنه قاچاق سکس منجر مي‌شود. در هلند، هر چند گفته مي‌شد که تصويب چنين قانوني به کاهش قاچاق زنان مهاجر خواهد انجاميد، اما گزارش يک مؤسسه اجتماعي حاکي از آن است که    80 % زنان فاحشه خانه‌هاي هلند، از ساير کشورها قاچاق شده‌اند. همچنين 70% کل اين زنان به کشورهاي اروپاي شرقي و مرکزي تعلق دارند. در اين ميان، اگرچه دولت هلند خود را به عنوان حامي برنامه‌ها و سياست‌هاي ضدقاچاق معرفي مي‌نمايد، اما عملاً ما تنها شاهد تسهيل و قانوني شدن پااندازي و دلالي محبت و تأسيس فاحشه‌خانه‌ها بوده‌ايم. در سال 2000 ميلادي، وزارت دادگستري هلند اعلام نمود که اين کشور نيازمند يک سهميه قانوني از کارگران خارجي سکس مي‌باشد، چرا که بازار روسپي‌گري هلند خواهان تنوع زنان عرضه شده است! اگرچه در سال 2000 ميلادي، دادگاه عالي اروپايي از تصميمات دولت هلند، حمايت نمود، اما فعاليت‌هاي زنان مهاجر تبعه کشورهاي اروپاي شرقي در اين صنعت، منوط به وجود مدارکي است که نشان دهد، آنان خويش فرما هستند. سازمان‌هاي غيردولتي هلند بارها بر اين نکته تأکيد نموده‌اند که اين اقدامات باعث مي‌شود، قاچاق گسترده زنان به اين کشور مخفي گرديده و زنان قرباني اين بازار هم به راحتي با ادعاي خويش‌فرمايي، به کار بپردازند. </P> <P dir=rtl>تنها پس از گذشت يک سال از برداشته شدن محدوديت‌هاي پيشين در مورد ايجاد فاحشه‌خانه در هلند، سازمان‌هاي غيردولتي اين کشور گزارش نمودند که اين شرايط جديد هرگز به کاهش تعداد زنان قاچاق شده نيانجاميده است. به علاوه 43 شهرداري از سياست ممنوعيت فعاليت فاحشه‌خانه در کشورشان حمايت نموده‌اند، اما مقامات وزارت دادگستري چنين اقداماتي را در تضاد با آزادي حق انتخاب کار و مفاد قانون اساسي هلند ارزيابي نموده‌اند.</P> <P dir=rtl>در ژانويه سال 2002 ميلادي هم دولت آلمان روسپي‌گري را در سراسر خاک اين کشور آزاد اعلام کرد. اينک 75 % زنان اين صنعت، تبعه‌ اروگوئه، آرژانتين، پاراگوئه و ساير کشورهاي آمريکاي جنوبي هستند. پس از فروپاشي ديوار برلين نيز 90 % زنان فعال در فاحشه‌خانه‌هاي آلمان، به کشورهاي اروپاي شرقي تعلق داشته‌اند. هم اينک 85 % اين زنان به صورت غيرقانوني وارد آلمان مي‌شوند. در استراليا هم گزارش سالانه حقوق بشر ايالات متحده نشان داد که حضور زنان تبعه کشورهاي آسياي جنوب شرقي، به يک مشکل بزرگ تبديل شده است.</P> <P dir=rtl>3<B>- قانوني شدن / جرم‌زدايي از روسپي‌گري، به کنترل صنعت سکس نمي‌انجامد، بلکه آن را گسترش خواهد داد.</B></P> <P dir=rtl>علي‌رغم ادعاهايي که در گذشته در مورد کنترل اين صنعت با قانوني شدن روسپي‌گري اعلام شده بود، اما هم اينک صنعت سکس، 5 % اقتصاد هلند را تشکيل مي‌دهد. در دهه گذشته و با آزادسازي گسترده اين صنعت، ما با يک رشد 25 درصدي روبه‌رو شده‌ايم که اکثر زنان به کار گرفته شده هم، خارجي مي‌باشند.</P> <P dir=rtl>امروزه و در سايه سياست‌هاي بازار آزاد، ما شاهد حضور زنان رنگين‌پوست و مهاجر از سراسر دنيا در اين صنعت هستيم که در سايه اين آزادي‌ها به فعاليت مي‌پردازند. حتي در ايالت ويکتورياي استراليا هم که در چند سال اخير فعاليت فاحشه خانه‌ها قانوني شده، در يک دوره کوتاه، تعداد اين مراکز از 40 مؤسسه به 94 مؤسسه افزايش يافته است. از سوي ديگر، رشد اختاپوسي مراکزي نظير رقاص‌خانه‌ها، مراکز ماساژ، شرکت‌هاي توليدکننده آثار پورنوگرافي و کازينوها، که از پرداخت ماليات نيز معاف هستند، به دنبال اين شرايط به وجود آمده است.</P> <P dir=rtl>4<B>- قانوني شدن / جرم‌زدايي از روسپي‌گري به افزايش روسپي‌گري‌هاي خياباني، غيرقانوني، مخفي و زيرزميني منجر مي‌گردد.</B> <B></B></P> <P dir=rtl>در گذشته چنين ادعا مي‌شد که اين قوانين، به پايان يافتن روسپي‌گري خياباني خواهد انجاميد؛ اما بسياري از زنان اين صنعت، خواهان ثبت قانوني نام خود و آزمون‌هاي ادواري پزشکي نيستند. به علاوه، گروهي ديگر از اين زنان، تمايل ندارند که در دام کنترل و استثمار اين تاجران سکس باشند.</P> <P dir=rtl>از سوي ديگر، قانوني شدن اين فعاليت‌ها نمي‌تواند زشتي چنين تجارت‌هايي را پاک نمايد. به علاوه، با ثبت اسامي اين زنان و پرهيز از گم‌نامي آنها، اين زنان بيش از گذشته قرباني چنين سوءاستفاده‌هايي مي‌گردند و همه وعده‌هاي گذشته در مورد آزادي زنان، تنها به اسارت بيشتر آنها منجر شده است.</P> <P dir=rtl>در اين شرايط، حتي صاحبان فاحشه‌خانه‌هاي غيرقانوني نيز با تبليغات گسترده خويش در صدد گسترش دامنه کسب و کارهاي خود هستند. در شهر سيدني استراليا هم اينک بين 400 تا 500 فاحشه‌خانه وجود دارد که اغلب آنها فاقد مجوزهاي رسمي هستند و نيروهاي پليس هم فاقد امکانات و نيروي انساني لازم جهت مبارزه با فعاليت‌هاي زيرزميني آنان مي‌باشند.</P> <P dir=rtl>5<B>- قانوني شدن روسپي‌گري و جرم‌زدايي از صنعت سکس، به افزايش روسپي‌گري کودکان مي‌انجامد.</B></P> <P dir=rtl>در گذشته، مقامات هلندي معتقد بودند که ارائه اين قوانين به پايان يافتن روسپي‌گري کودکان منتهي خواهد شد، اما در واقع، روسپي‌گري کودکان در طول سال‌هاي دهه 90 ميلادي، با رشدي خيره‌کننده و بهت‌آور روبه‌رو شده است. مؤسسه هلندي «حقوق کودکان» تخمين مي‌زند که تعداد کودکان به کار گرفته شده، از 000/4 نفر در سال 1996 ميلادي به 000/15 نفر در سال 2001 ميلادي افزايش يافته است. بسياري از آنان هم از دختران قاچاق شده نيجريه‌اي هستند که به هلند آورده شده‌اند. </P> <P dir=rtl>6<B>- قانوني شدن / جرم‌زدايي از روسپي‌گري، نمي‌تواند زنان روسپي را مورد حمايت قرار دهد.</B></P> <P dir=rtl>ائتلاف عليه قاچاق بين‌المللي زنان (CATW) در سال‌هاي اخير، 2 پژوهش عمده را در حوزه قاچاق سکس و روسپي‌گري انجام داده و با 200 قرباني اين سوءاستفاده‌هاي جنسي تجاري مصاحبه نموده است. در اين مطالعات، زنان روسپي اعلام نموده‌اند که قوانين اخير تصويب شده در حمايت از آنان نقشي ناچيز داشته و تنها به تأمين منافع مشتريان انجاميده است. به علاوه، دولتمردان هلندي در مورد گفته‌هاي 80 % اين زنان مبني بر ايراد ضرب و شتم و خشونت و سوءاستفاده‌هاي شرم‌آور جنسي ديگر از سوي پا انداز‌ها و مشتريان خود، چه پاسخي خواهند داشت؟</P> <P dir=rtl>از ديرباز، انجام چنين خشونت‌هايي عليه روسپيان، جزيي از اين صنعت بوده است و پا اندازها به دلايلي متعدد از اين روش‌هاي خشونت بار بهره مي‌برده‌اند. وادار کردن به اين فعاليت‌ها، شکستن روحيه و شخصيت فرد، مجازات زن در صورت عدم تأمين رضايت مشتري، تهديد و ارعاب زنان، گسترش سلطه پااندازها، جلوگيري از هرگونه شکايت، مجازات روسپيان، تحقير اين زنان و در نهايت انزواي بيشتر آنان، بخشي از اين دلايل به شمار مي‌رود.</P> <P dir=rtl><B>7</B>-<B> قانوني شدن جرم‌زدايي از روسپي‌گري به رشد تقاضاي جامعه منجر خواهد شد. بدين ترتيب، انگيزه بيشتري براي مردان جهت خريد سکس به عنوان يک هنجار پذيرفته شده اجتماعي به وجود مي‌آيد.</B></P> <P dir=rtl>اگرچه در گذشته در کشورهايي که اينک روسپي‌گري به عنوان يک شغل قانوني به شمار مي‌رود، مردان اندکي ريسک خريد يک زن براي سکس با وي را به جان مي‌خريدند، اما آنان امروزه اين اقدامات را قابل پذيرش مي‌دانند. از سوي ديگر، با رفع موانع قانوني،‌ ما شاهد تبديل زنان به يک کالاي تجاري جهت کامجويي مردان هستيم. به علاوه، نسل جديد مردان و پسران با اين پيام روبه‌رو شده‌اند که زنان کالاهايي جنسي هستند و روسپي‌گري نيز يکي از سرگرمي‌هاي بدون ضرر مردان به شمار مي‌رود. </P> <P dir=rtl>با دسترسي گسترده مردان به خدمات سکسي و افزايش رقابت، مطمئناً تقاضا براي ارائه انواع سکس، از سوي فعالان بازار و مشتريان، روندي فزاينده خواهد يافت. گويي با قانوني شدن روسپي‌گري، ديگر هيچ مانع و بهانه‌اي باقي نمانده است. اينک حتي زنان باردار هم از سوي تعدادي از پااندازها به عنوان يک کالاي سکسي و به ويژه جهت استفاده از شير آنان در طول همبستري، به مشتريان ارائه مي‌شوند. ارائه خدمات سکسي به مردان معلول نيز با استفاده از کارکنان مراکز دولتي مراقبتي و نگهداري از آنان، به يک موضوع پذيرفته شده تبديل گرديده است.</P> <P dir=rtl>امروزه در شهرهايي که روسپي‌گري و قوادي به عنوان يک فعاليت قانوني شمرده مي‌شود، تبليغات ارائه شده، مردان و پسران را متقاعد مي‌کند که زنان کالاهايي پيش پا افتاده و در دسترس هستند. بسياري از بازرگانان ترغيب مي‌شوند که جلسات خود را در چنين باشگاه‌ها و مراکزي برگزار نمايند که يک زن کاملاً برهنه به عنوان ميز پذيرايي شام و صرف چاي مورد استفاده قرار مي‌گيرد. امروزه زنان زيادي شاهد حضور شوهرانشان دراين مراکز هستند و بدين ترتيب، سست شدن بنيان خانواده‌ها و يا جدايي زوجين، يکي از نتايج چنين رفتارهايي مي‌باشد. به همين دلايل، در سوئد هرگونه فعاليت در بخش روسپي‌گري به دليل تحقير زنان، برهم زدن مساوات بين زن و مرد و همچنين عدم امکان پذيرش چنين فعاليت‌هايي به عنوان يک پديده اجتماعي مورد نياز، با ممنوعيت روبه‌رو گرديده است. سازمان بين‌المللي کار (ILO) هم اين دلايل را براي مبارزه خود با قانوني شدن روسپي‌گري اعلام مي‌نمايد.</P> <P dir=rtl>8<B>- قانوني شدن / جرم‌زدايي از روسپي‌گري به بهبود سلامت زنان نخواهد انجاميد.</B> <B></B></P> <P dir=rtl>در يک سيستم قانوني روسپي‌گري، انجام کنترل‌هاي سلامت، تنها براي زنان اجباري مي‌باشد. اما به اين نکته بي‌توجهي گرديده که مردان پاانداز هم مي‌توانند به عنوان عامل انتقال ويروس‌هاي ايدز، اچ‌آي‌وي و يا بيماري‌هاي مقاربتي (STD) به شمار روند. براساس يک مطالعه انجام شده در آمريکا، 47 % مردان به هيچ‌وجه مايل به نزديکي جنسي با کاندوم نيستند. 73 % مردان نيز با وعده پرداخت پول بيشتر، خواهان سکس بدون کاندوم هستند. از سوي ديگر 45%  زنان روسپي گفته‌اند که در صورت اصرار بر استفاده مردان از کاندوم، مورد بدرفتاري و ضرب و شتم قرار مي‌گيرند. فعالان اين صنعت معتقدند که محدوديت‌هاي قانوني نمي‌تواند مردان را به انجام سکس با کاندوم ترغيب نمايد. لذا نياز زنان به پول بيشتر، کاهش جذابيت زنان مسن‌تر براي مردان، رقابت موجود بين فاحشه‌خانه‌ها براي مشتريان بيشتر، فشارهاي مختلف پااندازها عليه زنان جهت پذيرش مرداني که مايل به استفاده از وسايل پيش گيري نيستند، لزوم تهيه پول جهت خريد موادمخدر و الکل مورد نياز اين زنان و کاهش تدريجي کنترل زنان بر بدن‌هايشان در اين صنعت، در مجموع مهم ترين عواملي هستند که سلامت زنان را به دليل ايجاد مانع بر سر راه استفاده از کاندوم با محدوديت روبه‌رو نموده است. سياست‌هاي به اصطلاح تأمين ايمني و سلامت زنان، نتوانسته است زنان را از آسيب‌هاي مختلف حفظ نمايد؛ چرا که زنان در صورت اصرار بر استفاده از کاندوم، با ضرب و شتم از سوي مشتريان و پااندازها و صاحبان فاحشه‌خانه‌ها روبه‌رو مي‌گردند و فراموش نکنيم که اين زنان بايد در فضاي هراس و وحشت زندگي کنند. به عنوان مثال، نيمي از اين زنان اظهار داشته‌اند که تاکنون يا تهديد به قتل شده و يا اينکه پااندازها به آنان گفته‌اند که مشتريان ممکن است در نهايت شما را بکشند.</P> <P dir=rtl><B>9- قانوني شدن / جرم‌زدايي از روسپي‌گري، حق انتخاب زنان را افزايش نمي‌دهد.</B></P> <P dir=rtl>اکثر زنان فعال در اين صنعت، با انتخاب خود وارد حرفه روسپي‌گري نشده‌اند. آنان بر روي يک صندلي نمي‌نشينند که تصميم بگيرند، آيا امروز به اين کار بپردازند و يا خير. تنها انتخاب فراروي آنان، برگزيدن يک استراتژي براي زنده ماندن است. به علاوه، با پرداخت پول از سوي مشتريان، اصولاً روسپي‌ها فاقد هرگونه حق انتخاب هستند.</P> <P dir=rtl>در مطالعات صورت گرفته از سوي CATW، اکثر زنان روسپي اعلام نموده‌اند که در فقدان گزينه‌هايي ديگر، صحبت از حق انتخاب کاملاً بي‌مورد است. از سوي ديگر، 72 % مقامات دولتي هم اعلام نموده‌اند که زنان روسپي، به صورت داوطلبانه وارد اين صنعت نمي‌شوند. گويي فعالان تجارت سکس، تنها براي پيراستن زشتي‌هاي روسپي‌گري اعلام مي‌کنند که در سايه قانوني شدن فعاليت‌هايشان، زنان از حق انتخاب برخورد شده‌اند. اصولاً اين زنان در بند و گرفتار و بي‌پناه، چگونه مي‌توانند اين بدرفتاري‌ها را در محاکم قضايي اثبات نمايند؟</P> <P dir=rtl>تداوم حضور زنان در اين صنعت نيازمند دروغ گويي آنها در مورد خود، بدن خود و عکس‌العمل‌هاي سکسي بدن خود مي‌باشد. در حرفه‌اي که مشتري از روسپي مي‌پرسد، «آيا از اين کار، لذت مي‌بري؟» چاره‌اي جز دروغ گفتن وجود ندارد. از سوي ديگر، بناي روسپي‌گري بر اساس اين دروغ بنيان گذاري شده که زنان چنين کارهايي را دوست دارند و کتمان حقايق نيز بخش ديگري از واقعيت‌هاي موجود دراين کسب و کار جنسي به شمار مي‌رود.</P> <P dir=rtl><B>10- زنان فعال در بخش روسپي‌گري، خواهان قانوني شدن و جرم‌زدايي از اين صنعت نيستند.</B></P> <P dir=rtl>يک مطالعه انجام شده از سوي بنياد «فورد» در 5 کشور نشان مي‌دهد، اکثر 146 زن مورد بررسي قرار گرفته، معتقدند که در سايه قانوني شدن روسپي‌گري، آنان با ريسک‌هايي بيشتر و ضرب و شتم‌هايي شديدتر روبه‌رو خواهند شد. بسياري از اين زنان هم گفته‌اند که اين کار را هرگز نمي‌توان يک حرفه به شمار آورد، چرا که اين کار تحقير زنان و پذيرش انجام هر گونه خشونتي از سوي مردان خواهد بود. روسپيان ديگري هم اعلام داشته‌اند که حاضر نيستند دوستان و فرزندان و اعضاي ديگر خانواده‌شان از چنين فعاليت‌هايي امرار معاش کنند. يکي از اين زنان به پژوهشگران مي‌گويد: «روسپي‌گري مرا از زندگي‌ام، سلامتي‌ام و هر چيزي، تهي نموده است.»</P> <H2 dir=rtl>نتيجه‌گيري</H2> <P dir=rtl>قانون گذاران ما بدين دليل از قانوني شدن روسپي‌گري حمايت مي‌کنند که فکر مي‌کنند، هيچ روش جايگزين ديگري، موفق نخواهد بود. همان‌طور که يکي از اعضاي برجسته سازمان اطلاعاتي اسکاتلنديارد مي‌گويد: «ما نبايد بدين دليل که فکر نمي‌کنيم آنچه را که انجام مي‌دهيم، صحيح است، از قانوني شدن يک فعاليت حمايت کنيم. لذا ما بايد به شدت مراقب تصميم‌هايمان باشيم.»</P> <P dir=rtl>نکته ديگر حائز اهميت اين است که ما مطالب اندکي در مورد نقش صنعت سکس در ايجاد يک بازار جهاني سکس بر روي بدن‌هاي زنان و کودکان مي‌شنويم. بلکه، بيش از هر چيز با موضوعاتي نظيرايجاد شرايطي بهتر براي روسپيان، تشکيل اتحاديه‌هاي شغلي و لزوم قانونمند کردن استفاده از کاندوم روبه‌رو هستيم. گويي هيچ‌کس در مورد ضرورت ايجاد گزينه‌هايي ديگر به جاي روسپي‌گري، گامي برنمي‌دارد. به بيان ديگر، ما شاهد ارائه مطالب زيادي در مورد چگونگي حفظ زنان در اين صنعت هستيم، اما براي خارج کردن آنان از اين صنعت، هيچ گامي برداشته نمي‌شود.</P> <P dir=rtl>قانوني شدن روسپي‌گري به رشد تصاعدي گردش مالي اين بخش مي‌انجامد و اتکاي دولت‌ها هم به اين درآمدها، در آينده مسأله‌ساز خواهد شد. آيا قانوني و رسمي شدن فعاليت‌هاي همه افراد شاغل در اين صنعت، به معناي زيرپا گذاشتن مسئوليت دولت‌ها در جهت ايجاد شرايط شغلي پايدار و مناسب براي زنان به شمار نخواهد رفت؟</P> <P dir=rtl>ما در سراسر دنيا نيازمند تعيين مجازات‌هايي سنگين براي همه مرداني هستيم که براي کامجويي خود به خريد زنان مي‌پردازند. از سوي ديگر، ايجاد گزينه‌هاي شغلي ديگر براي اين زنان نيز به شدت ضروري است. دولت‌ها نيز به جاي دريافت ماليات از اين بخش، بايد به سرمايه‌گذاري در جهت ايجاد شرايط اقتصادي مناسب جهت زنان روسپي همت گمارند. </P> <P dir=rtl>منبع: www.rapereliefshelter.bc.ca</P> <P dir=rtl> محسن داوري</P> <P dir=rtl>ماه نامه سياحت غرب ، شماره ۶۳</P> <P dir=rtl> </P> <DIV><BR clear=all> <HR width="33%" SIZE=1> <DIV id=ftn1> <P dir=rtl><A title="" name=_ftn1>[1]</A> - Janice G.Raumond: استاد بخش مطالعات زنان و اخلاق پزشکي دانشگاه ماساچوست و مدير انجمن مبارزه با قاچاق زنان (CATW).</P></DIV></DIV> Sat, 22 Nov 2008 10:06:27 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=damghan&postid=511 damghan http://damghan.blogfa.com/post-511.aspx http://damghan.blogfa.com/post-510.aspx <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <DIV> <P dir=rtl>پنج شنبه 8 ژوئن 1978</P></DIV> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>چکیده: الکساندر سولژنيتسين در سخنرانى پرمخاطب و چالش برانگیز خود در سال 1978 در دانشگاه هاروارد آمريکا که در جمع 15000دانشجوی علاقمند انجام شد ، یادآوری می نماید که معنویت و دین گمشده زندگی انسان امروز است .امروزه مسئولیت انسان در برابر خداوند و جامعه روز به روز کم رنگ تر و تاریک تر شده و تمامی دستاورد های با شکوه انسان در قلمرو دانش و تکنیک از جمله تسخیر فضا، نمی تواند انسان را از فقر اخلاقی که گریبانش را گرفته ، آزاد کند. هیچ کس نمی توانست چنین روزگاری را پیش بینی کند... معنویت ستیزی و دین گریزی مصیبت انسان امروز است.ما بیش از حد به سیاست و حتی اصلاحات اجتماعی دلبسته ایم، اما زندگی معنوی را از یاد برده ایم. </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>من بسیار خوشحالم که در این روز میهمان شما  در با پرستیژترین دانشگاه دنیا هستم . شعار فارغ التحصیلان هاروارد " وریتاس"(  (Veritasاست.(الهه حقیقت محض و منبع روحیه حقیقت جویی برای رومیان عهد باستان - مترجم)البته حقیقت در اکثر موارد چندان برای انسان ها مطبوع و لذت بخش نیست و با وجود تلخ و ناگوار بودن آن ، بد فهمی و کج فهمی های زیادی در مورد این مفهوم ، وجود دارد. و در صحبت های امروز من نیز تلخی هایی وجود دارد ، ولی باید بگویم که حرف های من نه از سوی یک دشمن، که از طرف یک دوست مطرح می شود.</P> <P dir=rtl>خیلی از شما قبلاً دریافته اید و دیگران در طول حیاتشان در خواهند یافت که به محض اینکه تمرکز حواس گسسته می شود،حقیقت از ما می گریزد و در همین حال این توهم بر جای می ماند که ما هنوز به دنبال حقیقت هستیم...اما بحث بر سر این است که این تمرکز حواس و محوریت هدف مداری تا کجا با ماست؟از کجا به بعد در مسیری واگرا قدم خواهیم زد؟ و از کجا دیگر صلاحیت تولید مفهوم از ما رخت می بندد؟ و به جامعه ای بیاندیشید که از سر تا به پا به هرچیزی می اندیشد جز حقیقت.خروجی این سامانه چه خواهد بود؟</P> <P dir=rtl>سه سال پیش من در ایالات متحده موضوعاتی را طرح کردم که در آن زمان غیر قابل قبول به شمار می رفت.هرچند هم اینک بسیاری از افراد با آن صحبت ها موافق هستند...</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><B>-   </B><B>دنیایی که از هم گسیخته شده است:</B></P> <P dir=rtl>گسیختگی و تکه تکه شدن دنیای امروز ما را حتی با نگاهی گذرا به آن می توان دریافت. ما امروزه با دو قدرت بزرگ نقش آفرین جهانی در دنیای مان روبرو هستیم که هریک از آنها قادرند تا دیگری را به صورت کامل از بین ببرند. به هرحال با وجودی که از هم گسیختگی دنیای ما بیش از هر بخش در حوزه سیاست قابل مشاهده است ، می توان چنین فرض کرد که با مذاکرات دیپلماتیک سیاسی و یا توازن تسلیحاتی دو طرف ، مخاطرات فراروی دنیای ما ،کاهش یابد.اما واقعیت اینست که این از هم گسیختگی ، بسیار عمیق تر وچالش برانگیز تر از آنی است که عده ای آن را مطرح کرده اند و یا در نگاه اول، مشاهده می گردد. همه ما در آستانه یک فاجعه بزرگ قرار گرفته ایم و همانند یک ضرب المثل قدیمی ،هیچ کس نمی تواند در برابر از هم فروپاشیده شدن بنیان های یک پادشاهی(و اینک درکره خاکی ما) ایستادگی کند.</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>- دنیاهای معاصر:</P> <P dir=rtl>ما با مفهوم جهان سوم آشنا هستیم. لذا در کنار دنیاهای اول و دوم ،ما سه دنیا داریم.البته بدون شک می توان دنیاهای بیشتری را در نظر گرفت و یا مشاهده نمود و در عین حال ، همه فرهنگ های مستقل که دنیای ویژه خود را بنا نهاده باشند ، با بهت غرب رو برو می گردند. و در گام اول ما باید هند و چین و جهان اسلام و آفریقا را به عنوان دنیاهایی خارج از حیطه دنیاهای اول ودوم وسوم به رسمیت بشناسیم. برای 1000 سال ،روسیه به عنوان یک دنیای مستقل از طرف غرب به رسمیت شناخته نگردید و هم اینک هم غربی ها نمی توانند شوروی اسیر در اندیشه های کمونیسم را درک کنند. در سال های اخیر ژاپنی ها به سرعت از غرب دور شده اند. و با وجودی که من یک داور نیستم، اما اسراییل از دیدگاه من، بدلیل بنیان های مذهبی رادیکال دولت های حاکم بر آن ، سال هاست که از دنیای غرب جدا شده است.</P> <P dir=rtl>تا همین چند دهه پیش ، اروپایی ها مستعمراتی در سراسر دنیا داشتند و با مقاومت های زیادی هم روبرو نبودند. چراکه  اروپایی ها با بسط قدرت و نفوذ خود ،آنان را در بند  خود گرفته بودند و هنوز هم حجم غارت منابع شان توسط غربی ها، قابل سنجش نیست.</P> <P dir=rtl>نابینایی و غفلت جهانیان از ابعاد این سلطه و استعمارگری ها همچنان ادامه دارد و شیوه زندگی غربی و مکاتبی نظیر دموکراسی در بسیاری از این مناطق طرفداران زیادی دارد و هنوز هم شایستگی هاو جایگاه یک کشور در دنیای امروز ، با انطباق آنها با چنین ارزش هایی ، سنجش می گردد.اما تا چه زمانی همه کشورها باید با معیارهای غربی سنجیده و مقایسه گردند؟ اما تصویر واقعی توسعه دنیای ما ، کاملا متفاوت است.</P> <P dir=rtl> از هم گسیختگی دنیای امروز ما و ظهور دنیایی دو قطبی ، می تواند زمینه نگرشی نو را در میان جهانیان فراهم آورد. کوته فکری بسیاری در مقایسه ساده انگارانه کشورهای دنیا، می تواند با تغییرات زیادی روبرو گردد و مطمئنا استفاده از اهرم خشونت برای بسط قدرت یک کشور، دیگر قابل پذیرش نیست. ما باید نقش آفرینی سایر کشورها را بپذیریم ، هرچند این کار برای ما ، بسیار دشوار است. و در اینجا من تلاش می کنم که دیده هایم در غرب را برای شما تبیین کنم.</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>- افول در شجاعت:</P> <P dir=rtl>غرب امروز، سال هاست که شجاعت خود را از دست داده است.و همه کشورها و دولتها و احزاب و البته سازمان ملل هم به این ورطه سقوط کرده اند. این شرایط بویژه در گروه ها و مجامع روشنفکری قابل مشاهده است و آنان باعث گسترش این روحیه در سراسر جامعه جهانی نیز شده اند. در سراسر بلوک غرب، ما شاهد افراد روشن بین و برجسته ای هستیم که با وجود دارا بودن نظراتی پیشرو ، در تعیین سرنوشت جامعه خویش، هیچ تاثیری قابل ملاحظه ای ندارند. بوروکرات های روشنفکر و سیاستمدار با انزوا و گوشه گیری ، عملا به منتقدانی کم اثر تبدیل شده اند. و این شرایط در مستعمره های پیشین غرب نیز که از وجود دولت هایی ضعیف و ناکارا رنج می برند ، کم وبیش قابل مشاهده است. در بخش های دیگر دنیا هم که از دولت هایی خودکامه برخوردارند ،این افراد از تنگناهای زیادی برخوردارند و هرگونه مخالفت، به شدت سرکوب می گردد.و این فقدان انگیزه و شجاعت در بیان عقاید از دیرباز وجود داشته است.و آیا باید به این نکته اشاره کنم که از دیرباز فقدان انگیزه و شجاعت برای آغاز راهی نو در مسیر گذشته ، وجود داشته است؟</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>- دارایی ها و داشته ها:</P> <P dir=rtl>از زمانی که دولت های مدرن غربی پایه گذاری شدند، این ادعاها وجود داشته است: دولت های در خدمت مردم و تامین آزادی مردم در راه دستیابی به یک زندگی شاد.(مثلا به اعلامیه استقلال آمریکا بنگرید.)در دهه های اخیر هم الگوی دولت رفاه در سایه پیشرفت های اجتماعی و تکنیکی ، پدید آمده است. مردم شما منابع مادی و آزادی های لازم برای ایجاد چنین رویاهایی را در اختیار دارند.اما حرص و تنوع طلبی موجود در جوامع مدرن ، باعث ایجاد افسردگی و اضطراب و آشفتگی های روانی و کشمکش های بیهوده ای نیز شده است. این رقابت های  دائمی ، راهی را برای آزادی افراد باقی نگذاشته است. امروزه شهروندان غربی، امکاناتی را دراختیار دارند که پدران و پدربزرگ هایشان حتی خواب تصاحب آنها را نمی دیدند. اما با وجود حذف نقش آفرینی های پیشین دولت در زندگی مردم ، آیا همه وعده های رهبران غرب محقق گردیده است؟</P> <P dir=rtl>حتی زیست شناسان هم می گویند که دارا بودن یک محیط کاملا ایمن و مطلوب برای تداوم حیات یک موجود زنده ، یک مزیت به شمار نمی رود. و امروزه در غرب ، رفاه و ثروت در حال نشان دادن چهره وآثار واقعی اش است.</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>- زندگی قانونمند:</P> <P dir=rtl>جوامع غربی ، زندگی مردمان خویش را بر پایه موازین قانونی ، بنیان نهاده اند. و محدودیت های حقوق انسانی  با اهرم قانون که بسیار نیز گسترده است، ،مشخص می گردد.در این نظام ،افراد باید توانایی ها و مهارت های پیچیده و گسترده ای در استفاده، تفسیر و دستکاری از قانون داشته باشند ، حتی اگر بهره گیری از این قوانین پیچیده مستلزم استفاده از خدمات یک کارشناس و یا وکیل باشد.در این جوامع، همه اختلافات بر اساس موازین و مفاد قانونی حل و فصل می گردد و این راهکار برای همه امور، راه حل نهایی می باشد.و فرد دارای حقوق قانونی ، خواهان پذیرش هیچ محدودیت داوطلبانه ای برای زندگی و فعالیت هایش نیست.  در چنین جامعه ای همه باید در محدوده آزادی های قانونی به زندگی بپردازند و مثلا خرید یک منبع جدید انرژی از سوی یک شرکت غول پیکر نفتی در جهت جلوگیری از گسترش کاربرد آن در جامعه ، کاملا پذیرفتنی است. همچنین استفاده از مواد سمی از سوی یک شرکت تولید کننده مواد غذایی برای افزایش طول عمر و مانگاری محصولاتش، کاملا عادی است ، چراکه مردم در خرید آن، آزاد خواهند بود.</P> <P dir=rtl>من به عنوان فردی که همه عمر خود را در یک رژیم کمونیستی گذرانده ام ، باید یادآوری نمایم که زندگی در جامعه ای فاقد قوانین هدفمند ، یک فاجعه تمام عیار خواهد بود.اما در جامعه ای نیز که همه چیز بر مبنای اصول و موازین قانونی تعریف گردد، مفاهیم انسانی رنگ خواهند باخت. لذا در چنین جامعه ای ، بسیاری از ظرفیت های انسانی هیچگاه شکوفا نخواهد شد و محیطی سرد و رسمی ،حکمفرما خواهد بود که به اسارت ارزش های اخلاقی می انجامد. و از دیدگاه من در این قرن پر فراز و نشیب ، اتکای همه جانبه بر قانون برای شکل دهی به روابط ، غیر ممکن است.</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>- جهت و راستای آزادی:</P> <P dir=rtl>در جوامع امروز غربی ، نابرابری های موجود  بر مبنای آزادی افراد در انتخاب خیر و شر سنجیده می گردد. مثلا یک رهبر خودکامه با بهره گیری از پارلمان و مطبوعات و منتقدانی یک جانبه نگر ، تداوم حکومت وی را ممکن می نماید. و در این نظام ، انسان های مستقل صاحب نظر و اندیشمند، هیچ شانسی برای حضور در رده های بالای تصمیم گیری ندارند.چراکه دموکراسی ، دام ها و موانع زیادی را در راه ارتقای آنان ، با عناوینی پر طمطراق، پهن نموده است.در غرب مدرن ،راه برای نقد قدرت همواره باز بوده ،اما راه برای رسیدن به آن همواره در حال سخت تر شدن است. به علاوه ، شهروندان شما به انسان هایی  بی دفاع تبدیل گردیده اند که راهی برای دفاع از حقوق فردی آنها وجود ندارد.و اینک زمان آن فرا  رسیده است که دیگر غرب از حقوق انسانی به عنوان وظایف لازم الاجرای انسانی ، دفاع نکند.</P> <P dir=rtl>آزادی های مخرب و مسئولیت گریز ، فضای بی حد و مرزی را پدید آورده که به نظر می رسد جوامع غربی برای دفاع از سو استفاده هایی نظیر خشونت های جنسی و غیر اخلاقی علیه کودکان و نوجوانان ، فیلم ها و کارتون های سرشار از پورنوگرافی و مستهجن انگاری و جنایات و خشونت هایی که در پناه آزادی های موجود انجام می گردد، هیچ دفاعی ندارد. و گویی این فجایع به عنوان بخش هایی از یک نظام آزاد پذیرفته شده که افراد و بویژه نوجوانان می توانند از نگاه کردن به این آثار و یا پذیرش آنها ، خودداری نمایند. و بدین ترتیب مشخص می شود که یک جامعه قانونمند، از هیچ راهی برای مقابله و یا دفاع در برابر آسیب های شیطانی ، برخوردار نیست. در غرب و بویژه ایالات متحده ، قوانین کنونی نه تنها آزادی های فردی  را تشویق می نمایند ، بلکه راه را برای انجام جرایم وی نیز هموار نموده است. و با وجود هزاران وکیل خصوصی حرفه ای ،امکان تبرئه مجرمان به آسانی وجود دارد. و حتی در هنگام مبارزه دولت با تروریست ها این جمله شنیده می گردد که حقوق مدنی تروریست ها نباید پایمال گردد و مثال های بیشتری نیز در این میان،  وجود دارد.</P> <P dir=rtl>     چنین آزادی هایی که راه را برای اقدامات شیطانی هموار نموده ، اندک اندک در جامعه غرب شکل گرفته و با وجودی که نمی توان روح انسانی را با ارزش های شیطانی پیوند داد ، اما این سیستم اجتماعی نادرست باید اصلاح گردد. در غرب که از لحاظ اجتماعی در بهترین شرایط قرار دارد ، جرایم بسیار بیشتری در مقایسه با جامعه بی قانون و فقیر شوروی کمونیست، وجود دارد.(در شوروی زندانیان زیادی وجود دارند، اما گناه آنان، تنها دفاع از خود در برابر یک رژیم خودکامه است.)</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>- جهت گیری رسانه ها:</P> <P dir=rtl>در جوامع غربی ، بیشترین حد آزادی برای رسانه ها وجود دارد. اما آنان از این آزادی چگونه استفاده می کنند؟ در جامعه ای که مسئولیت پذیری اخلاقی در برابر اقداماتی نظیر سانسور حقایق و  تحریف واقعیت ها بسیار اندک است ، یک روزنامه نگار در برابر خوانندگان و تاریخ کشورش، چه مسئولیت هایی را می پذیرد؟ در صورت گمراه نمودن افکار عمومی و دولت  با ارائه اطلاعات نادرست و نتیجه گیری های غیر دقیق ، آیا آنان حاضر به اعتراف به اشتباهاتشان خواهند بود؟ هرگز ،چراکه چنین کاری به فروش آنها لطمه خواهد زد. ممکن است ملتی قربانی چنین اشتباهاتی گردد ، اما روزنامه نگاران ، خود را از سایه نتایج اقداماتشان، کنار می کشند. و همه روزه در غرب ،چه مقدار دروغ و تحلیل نادرست بدون اینکه اصلاحی در مورد آنها صورت گیرد  با شعار "دانستن حق مردم است" انتشار می یابد؟ اما این شعاری نادرست است .چرا که ندانستن مطالب دروغ و تحریف شده و بی فایده هم حق مردم است و این موضوعی ارزشمند می باشد. بی تردید برای یک زندگی متعالی و خوب، ما به این اطلاعات بی مصرف نیازی نداریم.</P> <P dir=rtl>عجله و سطحی نگری ، دو معضل فراروی ما در قرن بیستم است ورسانه ها بیش از همه در این دام ،گرفتار شده اند.</P> <P dir=rtl>امروزه رسانه های غربی حتی قدرتی فراتر از قانون گذاران و مدیران و قضات دارند. بدین ترتیب این پرسش ممکن است بوجود آید که چه کسانی آنها را برای این نقش ، برگزیده اند و و آنان در برابر چه کسی مسئولند؟در شرق کمونیست ، روزنامه نگاران کارمندان دولت محسوب می گردند ، اما در غرب ، قدرت روزنامه نگاران توسط چه کسانی  و تاچه زمانی و بر اساس چه حقی به آنها اعطا گردیده شده است؟ </P> <P dir=rtl>نکته دیگر شایان توجه برای کسانی که به جامعه غرب وارد می شوند، اینست که گویی همه رسانه ها در مورد اولویت  موضوعات مورد نظرشان به توافق رسیده اند و بر اساس این جریان مدگونه ، الگوهای پذیرفته شده ای در مورد همه رسانه های غربی وجود دارد تا منافع ابرشرکت ها را حفظ نمایند و در مجموع همه رسانه های شما  به سوی همرنگی و نه رقابت گام بر می دارند. رسانه ها در جامعه غرب ، آزادی زیادی دارند ، اما  در آن سو ،مخاطبان فاقد هرگونه آزادی به رسمیت شناخته شده ای برای عدم رویارویی با انبوهی از انواع استرس ها و مطالب بی پایه هستند.</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>- وقتی تفکر به یک مد اجتماعی روز تبدیل می گردد:</P> <P dir=rtl>بدون هرگونه سانسوری ، در غرب ،مکاتب فکری روز ،وجود دارند و هیچ ممنوعیتی وجود ندارد ،اما نظریات و مکاتب دیگر هیچ راهی برای انتشار در کتاب ها و نشریات و دانشگاه ها پیدا نمی کنند. شما در حالی در پژوهش هایتان آزادی عمل دارید که باید تنها و تنها بر اساس مد روز حرکت نمایید. در اینجا اگرچه خشونت ها و سرکوب گری های مشرق زمین وجود ندارد ، اما اجبار جامعه برای حرکت شما در مسیری مطابق استاندارد های روز ، شما را در اسارت خویش گرفته است و امکان کار بر روی مسائل دیگر، از سوی افکار مستقل وجود ندارد و ما شاهد بوجود آمدن فضایی خطرناک برای  حرکت همه به یک سو و در جهت توسعه هستیم.من نامه هایی از آمریکا و از سوی افرادی بسیار نخبه و روشنفکر دریافت نموده ام که گفته اند به عنوان یک معلم و یا استاد ، برای جلوگیری از سقوط کشورشان قادر به انجام هیچ کاری نیستند. رسانه ها هم با آنان،  هیچ همکاری ای نمی نمایند. و بدین ترتیب موج گسترده ای از پیش داوری ها و نابینایی ها در این دنیای پویا شکل گرفته است. در این تفسیر غم انگیز و تکان دهنده دنیای امروز ، باید به این نکته تاریخی اشاره کرد که در قرون گذشته و حتی دوره های پیش از رنسانس هم ، ما هرگز شاهد چنین وضعیتی نبوده ایم.</P> <P dir=rtl>خب ،اینک که من به ویژگی های شوک برانگیز غرب از نگاه افرادی که برای بار اول به آن پا می گذارند ، اشاره نمودم ، اهداف و دورنمای تعیین شده برای این سخنرانی اجازه نمی دهد که همچنان به این موارد و بویژه تاثیر چنین نگرش هایی بر نظام آموزشی مدارس و دانشگاه های شما ،  اشاره نمایم.</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>- سوسیالیسم:</P> <P dir=rtl>در سراسر دنیای امروز این اصل  پذیرفته شده که غرب از لحاظ توسعه اقتصادی (با وجود سابقه تورم های کمرشکن این نظام در گذشته ) از بهترین کارایی برخوردار است.</P> <P dir=rtl>اما به هرحال ،بسیاری از ساکنان غرب از زندگی خود رضایت ندارند . چراکه از نگاه آنان، ساکنان غرب به بلوغ و تکامل لازم و مورد نیاز انسانها، دست نیافته اند. و البته نظام سوسیالیسم هم بدلیل وضعیت خطرناک خود و کج روی هایش با انتقادات زیادی روبروست. </P> <P dir=rtl>من امیدوارم هیچ یک از  شما با این صحبت ها به این نتیجه نرسیده باشد که سوسیالیسم را باید جایگزین کاپیتالیسم غربی نمود. شافارویچ ریاضی دان برجسته و عضو آکادمی علوم شوروی ،کتاب برجسته ای را با عنوان" سوسیالیسم" نگاشته که در تحلیل های بنیادین وی در مورد این نظام ،خاطرنشان گردیده که سوسیالیسم به نابودی روح انسانی بشریت و سوق دادن شهروندان به سوی مرگ ، می انجامد. این کتاب دو سال پیش در فرانسه به چاپ رسید و هیچ کس قادر به انکار یافته های وی نیست.همچنین بزودی این اثر در ایالات متحده به چاپ خواهد رسید.</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>- و نه یک مدل:</P> <P dir=rtl>و اینک اگر کسی از من بپرسد که آیا شما غرب کنونی را به عنوان مدلی برای کشورم برخواهم گزید ، من بدون هیچ درنگی ،پاسخ منفی خود را بیان خواهم نمود. چراکه من نمی توانم کشور امروز شما را به عنوان مدلی برای حرکت به سوی آن ، بپذیرم.شرایط روحی حاکم بر غرب امروز برای مردم شوروی ، هیچ جذابیتی ندارد. حتی بسیاری از موارد ذکر شده از سوی من در مورد جامعه شما ، برای هموطنانم ، مایه تاسف است. </P> <P dir=rtl>یک واقعیت مهم اینست که غرب در حالی به سوی تضعیف ارزش های انسانی حرکت می نماید که شرق در حال گام برداشتن به سوی تقویت و استحکام بخشی آن است. و با وجود حرکت ما به سوی بهره گیری از پاره ای ارزش های غربی ، بی تردید این تغییرات آثار ناخوشایندی نیز به همراه خواهد آورد. مطمئنا هیچ کس به دنبال داشتن یک جامعه بی قانون نیست ،اما براستی انتخاب و ایجاد جامعه ای مکانیکی و قانونمند همانند غرب امروز، به معنای تحقیر روح انسان ها نخواهد بود؟ و آیا با بهره گیری از برنامه های مبتذل تلویزیونی و موسیقی هایی غیر قابل تحمل، می توان بقای زندگی در چنین نظامی را تضمین نمود؟</P> <P dir=rtl> چنین واقعیت هایی در سراسر دنیای امروز ما قابل مشاهده است. و روز به روز ، قابلیت یک زندگی غربی برای تبدیل شدن به مدلی برای همه جهانیان ، در حال تضعیف می باشد.</P> <P dir=rtl>تاریخ ، درس های ارزشمند و هشدار دهنده ای برای ما دارد و بسیاری از دستاوردهای جامعه شما ، پس از چند ساعت قطع برق ، نابود خواهد شد، چراکه سیستم اجتماعی شما بسیار ناکارا و ناسالم است.</P> <P dir=rtl>البته نبرد های آتی جسمی و روحی فراروی ما برای حفظ کره زمین ، چندان مبهم و دور نیست. و سپاه شیطان حملات خود را آغاز نموده است. شما هم اینک هم می توانید فشارهای شیطان را حس کنید و صفحات تلویزیون ها و نشریات شما سرشار از خنده های سفارشی و ساختگی است . و آیا می توان چنین هجویاتی را سرگرمی نامید؟</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>- کوته بینی:</P> <P dir=rtl>در جامعه شما ، افرادی برجسته نظیر جورج کنن ،معتقدند که اخلاق نباید در سیاست دخالت نماید. لذا ما خیر و شر و راست و دروغ را با هم در آمیخته و فضا را برای به صحنه آمدن شیطان آماده می نماییم. و از دیدگاه من تنها اخلاق می تواند در رویارویی غرب با نظام کمونیسم به خوبی سازماندهی شده تا به غربی ها کمک نماید. و هیچ ابزار دیگری در این رویارویی کارساز نیست.</P> <P dir=rtl>دنیای غرب بدلیل غوطه ور شدن در انبوهی از اطلاعات ، توانایی درک واقعیت ها را از دست داده است. و  فقدان درک واقعیت های پیش پا افتاده سیاسی دنیا از سوی مردم و کارشناسان شما ، ریشه در این واقعیت تلخ دارد. و باید بدانید که تحلیل گران ما در مسکو، همواره به تحلیل های بی پایه و اساس و فانتزی و رویاگونه رهبران و متخصصان شما، می خندند! </P> <P dir=rtl> رهبران و مردم شما درمورد ویتنام و کامبوج هم، دچار همین آشفتگی و سردرگمی فکری شدند. در میان نظرات ضد و نقیض مردم و رهبران و گروه های ضدجنگ ، بیش از هر چیز یک سلب مسئولیت عمومی به چشم می خورد. و آیا همه خود را به ناشنوایی زده اند؟ کارشناسان اطلاعاتی شما در مساله کوبا با کج اندیشی خود ، تهدیدی بزرگ را در کنار مرزهای ایالات متحده پدید آوردند. اما آگاهی های عمومی مردم شما در این مورد ، بسیار اندک است. در ویتنام ،شما از یک گروه کوچک شبه مسلح کمونیست شکست خوردید. اما آیا رهبران شما به این موضوع اندیشیده اند که چگونه باید در آینده در برابر سایر مخالفانشان مقاومت نمایند؟</P> <P dir=rtl>اینک من با اطمینان می گویم که در قرن بیستم ،دموکراسی در هیچ جنگی بدون یاری نظام هایی با ماهیت و فلسفه ای متباین با اصول و مبانی تمدن غرب ، به پیروزی نرسیده است. در جنگ جهانی دوم و نبرد با هیلتر ، غرب بدون استفاده از نیروهای خویش ، که بی تردید برای از پای درآوردن ارتش هیتلر کافی بود ، به توانمندی ها و منابع نظام شوروی که اختلافات فکری بیشتری  با غرب داشت ،روی آورد. هم اینک نیز در غرب عده ای به دنبال اتحاد با شوروی برای مقابله با جنگ جهانی سوم بر علیه احتمالا چین هستند.اما من چنین نتیجه ای را برای هیچ کشوری آرزو نمی کنم.چراکه این ائتلاف به معنای هم آغوشی با شیطان است. هرچند چنین ائتلاف هایی، به بهای ایجاد نسل کشی هایی نظیر اتفاقات این روزها در کامبوج ، ایجاد گردد.</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>- فقدان اراده:</P> <P dir=rtl>و اینک هیچ اسلحه ای ، صرف نظر از قدرت آن نمی تواند ناکامی غرب در فقدان قدرت اراده را جبران نماید. با وجود ضعف های روانی و فکری ، سلاح های مدرن نمی توانند کاری را از پیش ببرند. برای دفاع از آرمان ها ، ما نیاز مند افرادی هستیم که برای مرگ آماده باشند. اما درجامعه شما که در فضایی مادی گرایانه شکل گرفته ،چنین آمادگی ای به ندرت قابل مشاهده است.</P> <P dir=rtl>تفکرات جامعه غرب به سوی محافظه کاری سوق پیدا کرده است. گویی همه دنیا و با هر هزینه ای ، باید منتظر غرب بماند. و این آرزویی ناکام برای کشوری است که در قله پیشرفت مادی قرار دارد. در دو جنگ جهانی اول ودوم ، غرب توانست از زیر بار آثارفاجعه آمیز آنها ،شانه خالی کند ،اما در جنگ جهانی سوم ، تمدن غرب برای همیشه از بین خواهد رفت.</P> <P dir=rtl>رویارویی با چنین تهدیدی ، با وجود ارزش های غربی دیرپای شما و آزادی های موجود ، آیا می تواندامیدی را برای دفاع از تمدن غرب ، زنده نگاه دارد؟ </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>- اومانیسم و نتایج آن:</P> <P dir=rtl>اما این معضلات و ضعف ها چگونه پدیدار شده است؟ و چرا تمایل به دفاع از آرمان های غرب تا این حد ضعیف و ناتوان می باشد؟ از نگاه من اتکای بیش از حد بر تکنولوژی های پیشرفته ، دلیل اصلی چنین وضعیتی می باشد. من معتقدم که نگاه جدید انسان غربی به دنیا که با آغاز رنسانس و در دوره روشنگری اروپا روی داد ، ایجاد کننده دولتها و علوم اجتماعی مرتبطی بود که با شعار اومانیسم عقل محور و یا خودمختاری اومانیستی ، بوجود آمد و انسان در مرکز کائنات و همه چیز قرار گرفت.</P> <P dir=rtl>این تغییرات که در سایه رنسانس پدیدار گردید ، از لحاظ تاریخی غیر قابل اجتناب بود. با پایان قرون وسطی ، ارزش های مادی ، جای خود را به ارزش های روحی داد و با روی گردانی از روح ، روش های جدیدی از تفکر پدید آمد که اصول خود را بر ما تحمیل نمود. با شکل گیری تمدن مدرن مغرب زمین ، روند خطرناک پرستش انسان و نیاز های مادی وی ، بوجود آمد که دو لت ها و نظام های اجتماعی، موظف به تامین این خواسته های مادی گرایانه  شدند. اما چنین رویکردی به شکل گیری یک زندگی شیطانی و اهریمنی منجر شد که تاکنون هم ادامه یافته است. از نگاه من و بسیاری دیگر ، بی تردید آزادی نمی تواند همه مشکلات بشریت امروز و فردای دنیای ما را حل نماید و حتی مشکلات و موانع جدیدی را در مسیر زندگی ما ، پدید خواهد آورد.</P> <P dir=rtl>به هر حال در دموکراسی های اولیه (مثلا در سال های ابتدایی تشکیل ایالات متحده آمریکا)  همه حقوق انسانی بدین دلیل به رسمیت شناخته شد که انسان آفریده پروردگار است. آزادی های اجتماعی و فردی نیز برای ادای مسئولیت های مذهبی فراگیر ، مورد پذیرش رهبران غرب قرار گرفت. اما حفظ این میراث کهن چندهزار ساله ، درپانصد و یا دویست سال اخیر به نظر می رسد که بویژه در آمریکا و سایر کشورهای مادی گرایانه ، غیر ممکن تلقی گردیده و مسئولیت شهروندان در برابر خدا و جامعه،کم رنگ تر وکم رنگ تر شده است.در دهه های پیشین ،  رویکرد های انسان محور و قانون مند تفکر غربی ، به پایان خود نزدیک شده و جهان ما در یک بحران روحی هولناک و بن بست سیاسی ای گرفتار شده که گویی غرب بیش از هر زمان دیگری ،  به پایان حیات خود نزدیک گردیده است. همه پیشرفت ها و دستاوردهای تکنولوژیک نظیر گام نهادن به فضا ، نمی تواند حقایق مربوط به فقر اخلاقی قرن بیستم را (که پیدایش چنین شرایطی تا قرن نوزدهم میلادی ، غیر قابل تصور بود ) کتمان نماید.</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>- یک نزدیکی غیرمنتظره:</P> <P dir=rtl>با افزایش جنبه های مادی گرایانه اومانیسم نظیر دوری از دین و خلاص شدن از مسئولیت ها و قید و بندهای مذهبی ، علم گرایی و اتکا بر ساختارهای اجتماعی، حتی نظام های سوسیالیستی و کمونیستی نیز به این سو متمایل گردیده اند .گویی تعبیر کارل  مارکس در سال 1844 درمورد نظام کمونیسم ، به عنوان "یک اومانیسم ناب"، اندک اندک در حال تحقق است.(در قرن هجدهم نیز روس ها در سایه رنسانس خود ، چنین رویکردهایی را در پیش گرفتند.)</P> <P dir=rtl>و با گسترش چنین اقداماتی ،کشورهای دیگر نیز در سراسر دنیا به سوی بهره گیری از این رویکردها گام بر داشته اند. اما غرب بدون میراث مسیحی خود، راه به کجا خواهد برد؟</P> <P dir=rtl>تجربه سال های گذشته بلوک شرق نشان می دهد که لیبرالیسم جای خود را به رادیکالیسم داد و کمی بعد سوسیالیسم جایگزین آن شد و اینک کمونیسم ، آخرین ایده ای است که در اوج قرار دارد. دولت های حامی کمونیسم نمی توانند جنایات رژیم های کمونیستی را  تحمل نموده و تنها به توجیه گری می پردازند.امروزه با  وجودی که در مشرق زمین، کمونیسم با شکست سختی روبرو گردیده ، اما همچنان نخبگان و روشنفکران غربی با علاقه زیادی این ایده را مورد کاوش قرار می دهند. و این همان دلیلی است که غرب نمی تواند در برابر شرق ایستادگی کند.(و من این نکته را یادآوری می نمایم که امروز ، موضوع جنگ های جهانی فاجعه آمیز اول و دوم و تاثیرات آن ها بر شکل گیری دنیای کنونی ما ، در کانون مباحث امروزم قرار ندارد.)</P> <P dir=rtl>در مغرب زمین ، هر انسانی که صبحگاهان از خواب برمی خیزد ، خود را یگانه مسئول قضاوت وارزیابی هرچیزی بر روی زمین می داند. فراموش نکنید که انسان غیرمتکامل امروز، هیچگاه خالی از غرور و خودخواهی و حسادت وغرور و ده ها ویژگی ناپسند دیگر نبوده است.  و ما اینک با نتایج اشتباهاتی روبرو گردیده ایم که در آغاز سفر خویش، به آنها توجه ننموده بودیم. از روزگار رنسانس تاکنون ، ما تجارب زیادی اندوختیم ،اما همچنان مسئولیت پذیری و عاطفه و مهر ورزی را زیر پا نهاده ایم. ما به اصلاحات اجتماعی وسیاسی جوامع خویش امیدواری زیادی داریم ، اما چنین امیدی مارا از زندگی روحی خویش محروم نموده است. در شرق عالم ، رهبران خودکامه حاکم به نابودی این زندگی روحانی ،کمر همت بسته اند .اما در مغرب زمین ، منافع تجاری به سوی نابودی همه ارزش های غیرمادی گام برمی دارد. و با وجود تفاوت های موجود در این سو وآن سوی عالم ، موضوع فاجعه آمیز اصلی مورد نظر من ، مشابهت این بیماری درسراسر دنیای ماست. و این همان فاجعه حقیقی و اصلی روزگار ماست.</P> <P dir=rtl>اگر این جمله اومانیست ها که انسان برای شادمانی و لذت طلبی آفریده شده است ، درست باشد، نباید هیچ گاه کابوس مرگ در زندگی ما وجود داشت.و چون بدن های ما محکوم به مرگ و فناست ، پس باید زندگی روحی ما در کانون توجه و اهتمام قرار گیرد.لذا لذت طلبی بی حد وحصر و تصاحب پول و کالای بیشتر، نباید جایگاه مهمی را در زندگی ما به خود اختصاص دهد. در مقابل، ارزش های انسانی باید در کانون توجه و آمال ما قرار گیرد.امروزه در ارزیابی عملکرد یک رییس جمهور غربی ،تنها به افزایش سطح درآمدهای افراد و قیمت و مقدار بنزین تخصیص یافته (و یا به یغما رفته)برای خودروها، نگریسته می شود.و تنها در سایه فعالیت های داوطلبانه و معنوی و خیر خواهانه افراد می توان موج کنونی مادی گرایی افراطی را به حاشیه برانیم.</P> <P dir=rtl>تداوم نگاه ما و رهبران ما به دستاوردهای رنسانس ،تنها نوعی واپس گرایی است ، چرا که دگماتیسم اجتماعی، ما را به افرادی بی پناه در این عصر تبدیل نموده که باید در برابر انبوهی از ایده ها و برنامه های مصرف گرایانه و تجاری متظاهرانه مقاومت نماییم.</P> <P dir=rtl>حتی اگر در تقدیر ما، نابودی در آتش افروزی عاملان  جنگی دامنه دار رقم خورده باشد ، برای حفظ حیات خویش باید در شیوه های کنونی زندگی مان ، اصلاحاتی همه جانبه انجام دهیم . دیگر ما نمی توانیم از مسئولیت بازتعریف وتغییر درطرز نگرش خود به الگوهای زندگی انسانی و جامعه انسانی، شانه خالی کنیم. آیا تعریف انسان به عنوان موجودی فراتر از همه چیز ،تعریفی درست و حقیقی است؟آیا هیچ قدرت برتری در این جهان وجود ندارد؟ و آیا همه فعالیت های انسانی، باید ماهیتی سود محور و توسعه طلبانه داشته باشد؟ و آیا ما مختاریم که روح خود را در خدمت این زیاده خواهی ها درآوریم؟ </P> <P dir=rtl>اگرچه دنیای ما به پایان خود نرسیده است، اما ما در نقطه ای مهم و کلیدی رسیده ایم که از لحاظ اهمیت همانند دوره پایان قرون وسطی و ورود به عصر رنسانس است. ما باید امروزه روح خود را اعتلا داده و زندگی نوینی را بنیان نهیم که نه تنها جسم های مان همانند  قرون وسطی در اسارت نباشد ، بلکه روح هایمان نیزهمانند عصر مدرن در اسارت قرار نگرفته باشد.</P> <P dir=rtl>دنیای نا آرام ما در حال گام نهادن به مرحله ای دیگر است و هیچ یک از ساکنان زمین خاکی ما ، راهی به جز پرواز تا آسمان های بی کران فراروی خویش ندارد.</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>الکساندر سولژنيتسين(Alexander Solzhenitsyn)، نويسنده روس و برنده جايزه نوبل ادبيات 1970، که درونمايه اصلى آثارش بى‌عدالتى و زجرهاى تحميل شده بر مردم در دوره استالين بود، در روز يک‌شنبه 3آگوست سال جاری و در سن 89 سالگى در خانه‌‌اش در نزديکى مسکو درگذشت. این رمان نویس به دلیل افشای جنایات «ژوزف استالین» حدود ۲۰ سال از عمرش را در تبعید گذراند.</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>منبع : <A href="http://www.wikipedia.org/">www.wikipedia.org</A></P> <P dir=rtl>مترجم:محسن داوري</P> <P dir=rtl>منبع :ماهنامه سياحت غرب ،شماره65</P> Sun, 09 Nov 2008 08:07:37 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=damghan&postid=510 damghan http://damghan.blogfa.com/post-510.aspx http://damghan.blogfa.com/post-509.aspx <P dir=rtl>جناب آقای دربانیان</P> <P dir=rtl>..........وزیر رفاه و تامین اجتماعی</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>با سلام و آرزوی فردایی بهتر برای ایران اسلامی ،با آرزوی علو درجات برای همکاران فقیدتان و طلب همنشینی آنان با ابرار در سرای باقی ، به استحضار عالی می رساند شرکت تعاونی اسوه قومس  درسایه عنایات حضرت دوست  در ....ماه سال ؟؟؟؟ توسط جمعی از فارغ التحصیلان پرتلاش دانشگاه های استان سمنان که همگی آنان دارای سوابق ارزشمند و چشمگیر در حوزه ای فرهنگی و اجتماعی نیز می باشند ، تشکیل گردیده است.همچنین درهیات موسس و هیات مدیره این شرکت ،  فرزندان برومند خانواده های سرافراز شهدا و ایثارگران نیز حضور دارند که شرکت تعاونی اسوه قومس  در ؟؟ سال اخیر با سرمایه گذاری در طرح های مختلف اقتصادی و کارآفرینی ، علاوه بر ایفای نقش در حوزه فعالیت های خدماتی ، با مشارکت درتاسیس آموزشگاه علوم رایانه اسوه( با مجوز و اعطای مدرک از سوی سازمان فنی و حرفه ای) ، گام های بلندی را در توانمندسازی جوانان شهرستان دامغان و کمک به شکوفایی استعدادها و طرح های خلاق و نوآورانه آنان بر داشته است.</P> <P dir=rtl>لذا نظر به سیاست های راهبردی دولت جمهوری اسلامی در گسترش نقش آفرینی شرکت های تعاونی و اعطای بخشی از وظایف دولت به بخش های غیر دولتی ، خواهشمند است راهنمایی ها وعنایات لازم را در خصوص اعطای یکی از کارگزاری های رسمی سازمان تامین اجتماعی دراستان سمنان به این شرکت مبذول نمایید.امید آن که فرهنگ خدمت رسانی صادقانه و رضایت بخش به بیمه شدگان ، بیش از همیشه ، فراگیر گردد.</P> <P dir=rtl>ایام عزت مستدام.</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>علی مکرمی </P> <P dir=rtl>مدیرعامل</P> Fri, 31 Oct 2008 07:33:47 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=damghan&postid=509 damghan http://damghan.blogfa.com/post-509.aspx http://damghan.blogfa.com/post-508.aspx اينک به پايان عصر مدل‌ها نزديک شده‌ايم. هرچند هنوز هم دختران بر روي سکوهاي نمايش لباس‌هاي طراحان پوشاک مد، در حال خراميدن هستند. ما شاهد تشابهات زيادي ميان اين دختران بسيار لاغر و جوان در شهرهاي نيويورک و لندن و پاريس هستيم. اين عروسک‌هاي خوش خرام با چهره‌هايي دوست داشتني، چشم‌هايي درشت، لب‌هايي کلفت و برآمده و هيکل‌هايي درشت مشابه نژاد اسلاو، همچنان به فعاليت مشغولند. به همين خاطر، يکي از اين افراد را ببينيد، گويي که همه آنها را ديده‌ايد. ولی نکته اصلي چيست؟اين دختران قرار نيست که جايگاه طراحان را ارتقا دهند و البته اين وضعيت به اين معنا نيست که آنان را بايد برهنه‌تر نمود. اين دختران معصوم به سادگي و همانند يک دستمال کثيف، جاي خود را به ديگري مي‌دهند. درست همانند کاري که يک فروشنده پس از چند روز با يک مانکن پلاستيکي قرار داده شده در دکور مغازه‌اش انجام مي‌دهد.برخلاف دهه‌هاي پيشين که اين مدل‌ها نه تنها در سکوهاي نمايش مد، بلکه بر روي فرش‌هاي قرمز، جلدهاي مجلات، صفحات تبليغاتي، فروشگاه‌هاي عرضه محصولات آرايشي و باشگاه‌ها و آرايشگاه‌ها هم ظاهر مي‌شدند، اين دختران ديگر فاقد قدرت شده‌اند، به گونه‌اي که حتي توانايي کنترل اندام‌هايشان را ندارند؛ و ديگر نمي‌توان براي آنها هيچ وزني (با تمام ابعاد آن) قائل شد. بايد يادآوري کنم که روزنامه «نيويورک تايمز» در شماره هفته گذشته‌اش اين چنين نوشته بود: «ما در ميان اين مدل‌ها، به ندرت شاهد حضور زنان دو رگه و يا سياه‌پوست هستيم.» دريک چتي هم در بهار گذشته به اين روند اشاره کرده بود. روزنامه‌هاي «واشنگتن پست» و «اينديپندنت» هم پرده از اين وضعيت برداشته و يادآوري نموده‌اند که در بازار مد ما شاهد افول تدريجي تنوع هستيم.مثلاً اگرچه در شوي لباس ميلان در ماه مارس گذشته، بيش از 000/2 مدل وجود داشت، اما چتي مي‌گويد که در ميان آنان کمتر از تعداد انگلشتان دست مي‌توانستيد مدل‌هاي آسيايي و يا سياه را ببينيد. البته مجله پوشاک زنان (WWD) هم در بررسي نمايش‌هاي مد فصل پاييز امسال به اين نکته اشاره نموده بود. اما چرا؟ زيرا اين مدل‌ها بايد ديده شوند و در عين حال نبايد توجه بينندگان را به خود جلب کنند. چرا که به عنوان مثال، يک زن سياه مي‌تواند افکار بيننده را بيش از آنچه که بايد، به خود مشغول نمايد.نبايد از يک نکته مهم چشم‌پوشي نمود، چرا که بنا به خواست صاحبان صنعت مد، دختران وارد شده به اين بخش، بايد از يک سوپر استار شناخته شده، به کارگراني بي‌نام و ناشناخته که نان بدن خود را مي‌خورند، تبديل گردند. ما شاهديم که دختران ترک تحصيل نموده از دبيرستان‌ها و يا مهاجران فقير اروپاي شرقي و يا آمريکاي لاتين، به دليل تلاش براي امرار معاش و يافتن شغل، در دام اين صنعت مي‌افتند.از سوي ديگر، خانم ماگالي آمادي که يکي از زنان کنار گذاشته شده از اين صنعت است، در مورد بازار مد چنين مي‌گويد: «يکي از ويژگي‌هاي جذاب اين صنعت در دنياي امروز اين است که دختران به سرعت وارد اين تجارت مي‌شوند و خيلي زود هم دور انداخته مي‌شوند... اين دختران جوان، مثل يک زباله به سرعت مچاله شده و با مدل‌هايي تازه وارد تعويض مي‌شوند.» من به خوبي به ياد مي‌آورم که در دوره نوجواني،‌ با مشاهده مجلات ادواري مد آرزو مي‌کردم که قيافه‌اي شبيه لاندنر جين شريمپتون و آرايش مو و صورتي نظير توييگي داشتم. در آن سال‌هاي دهه شصت ميلادي، وروشگا ملکه آلماني صنعت مد در مجله Vogue ، الگوي چهره همه زنان آمريکايي به شمار مي‌رفت.کمي بعد هم لاورن هوتون به معروفيتي جهاني دست يافت. بعدها نيز تصوير بورلي جانسون اولين مدل سياه پوست، بر روي جلد مجلات مد (آمريکا) نقش بست. بعدها ما شاهد به صحنه آمدن مدل‌هايي نظير کارن گراهام، رنه روسو، کارول آلت، کيلي ليبروک، آيمن، راسل‌ هانتر، پاولينا پريزکوا، کلوديا شيفر، اله ماکپرسن، استفان سيمور، آمبر والتا، تيرا يانکز، شالوم ‌هارلو و ديگران بوديم.در آن سال‌ها، مدل‌ها به زمين و زمان فخر مي‌فروختند و ستاره‌هاي زمين بودند. آنها براي کالاهاي بازار، تقاضا ايجاد مي‌کردند و شما در هر جايي مي‌توانستيد چهره‌هاي آنان را ببينيد. حتي هنگامي که سايز لباس‌هاي آنان کوتاه‌تر و کوتاه‌تر مي‌شد، بسياري فکر مي‌کردند که مدل‌هاي بر تن کننده اين لباس‌ها، کوتاه قدتر شده‌اند.امروزه ما شاهديم که ستاره‌هاي فيلم‌هاي‌ هاليوود، به قراردادهاي تبليغاتي محصولات آرايشي و پوشاک روي آورده‌اند و چهره‌هايي نظير راسل زو بر صنعت مد سلطه اي تمام عيار دارند. آيا اين شرايط به خروج طراحان پوشاک از صحنه منتهي نخواهد شد؟ همه مي‌دانند که دختران فعال در اين صنعت بايد همراه با رژيم‌هاي غذايي سخت و طاقت‌فرسا و گرسنگي دست و پنجه نرم کنند. حداقل 3 نفر از اين افراد در 18 ماه گذشته به دليل افراط در رژيم‌هاي توصيه شده، جان خود را از دست داده‌اند. آنان بايد همواره با لباس‌هايي کوتاه‌تر و تلاش براي متناسب نمودن اندام‌هايشان با لباس‌هاي جديد طراحي شده بکوشند تا در مراسم و افتتاحيه‌ها، بتوانند نمايش خود را به بهترين صورت انجام دهند.با بزرگ‌تر شدن اين دختران کوچک، آنان مشاهده مي‌کنند که مديران اين صنعت، همواره چشم به ورود دخترکاني لاغرتر و کشيده‌تر دارند. آنها درمي‌يابند که بازوهايي استخواني و زانواني ناصاف و برآمده، مورد توجه هستند و بايد سينه‌ها و سرشانه‌هايي سکسي‌تر از ديگران داشته باشند. به علاوه، آنان شاهد اين حقيقت هستند که دخترکان بدون نام و صامتي هستند که تنها به خاطر ظاهر برازنده و معده‌هاي خالي‌شان ارزش گذاري مي‌شوند.اماآنچه که آنها نمي‌بينند اين حقيقت است که در زندگي جايي براي نقش بازي کردن وجود ندارد. آنتونيا زربيسياس: بانوي روزنامه‌نگار و وبلاگ‌نويس کانادايي و برنده چند جايزه ملي در حوزه وبلاگ‌نويسي و روزنامه‌نگاري. منبع:ماهنامه سیاحت غرب،شماره 57-مترجم:محسن داوری Tue, 06 May 2008 14:35:13 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=damghan&postid=508 damghan http://damghan.blogfa.com/post-508.aspx